๏ Mr. One

Already Moved !!!

2011-06-30T12:12:00.004+07:00

My blog is already move to treewanchai.wordpress.com
Please check it out (still not many articles though).

Already Moved !!!

2011-06-30T12:12:00.002+07:00

My blog is already move to treewanchai.wordpress.com
Please check it out (still not many articles though).

โลกานุวัตรกับความยากจน: วิวาทะเรื่องตัวเลข?

2009-03-22T14:27:00.008+07:00

ผมคิดว่า เราคงเคยได้ยินการประท้วงหรือการรณรงค์ต่อต้านโลกานุวัตร (Globalization) กันมาบ้าง โดยเฉพาะประเด็นที่ว่า โลกานุวัตรทำให้ปัญหาความยากจน (Poverty) และ ความไม่เท่าเทียมกัน (Inequality) เลวร้ายลง

หลายคนคงงุนงงสงสัยเมื่อได้ยินคำอธิบายตอบโต้กันระหว่างผู้ที่เห็นด้วยและไม่เห็นด้วยว่า โลกานุวัตรเป็นผลดีต่อปัญหาความยากจน (Poverty) และความไม่เท่าเทียมกัน (Inequality) โดยเฉพาะการยกเอาตัวเลขที่แตกต่างกันของทั้งสองปัญหาดังกล่าวมาประกอบวิวาทะ

เรื่องดังกล่าวสอดคล้องกับบทความที่ผมได้อ่านของ Martin Ravallion เรื่อง "The Debate on Globalization, Poverty and Inequality: Why Measurement Matters" หรือแปลเป็นไทยได้ประมาณว่า วิวาทะว่าด้วยโลกานุวัตร ความยากจน และความไม่เท่าเทียมกัน: เหตุใดวิธีวัดค่าจึงสำคัญ

สาระสำคัญที่ Ravallion นำเสนอก็คือ การพิจารณาแนวคิดและวิธีการศึกษาโดยเฉพาะการวัดค่าที่เกี่ยวกับความยากจน และความไม่เท่าเทียมกัน ซึ่ง Ravallion เห็นว่า วิวาทะที่เกิดขึ้นมิได้อยู่บนพื้นฐานวิธีวัดเดียวกัน

ก่อนอื่นเรามาดูความแตกต่างระหว่างความยากจน (Poverty) และความไม่เท่าเทียมกัน (Inequality)

ความยากจนเป็นเรื่องของระดับความเป็นอยู่แบบสัมบูรณ์ คือ มีคนกี่มากน้อยที่ไม่สามารถมีรายได้หรือการบริโภคในระดับพื้นฐานที่สุดได้ เช่น คนยากจนคือคนที่มีรายได้ต่ำกว่า 1 เหรียญสหรัฐต่อวัน เป็นต้น

ส่วนความไม่เท่าเทียมกันเป็นเรื่องของความแตกต่างระหว่างระดับความเป็นอยู่ของคนแต่ละกลุ่ม เช่น ช่องว่างระหว่างคนมีรายได้มากกับมีรายได้น้อย เป็นต้น

สองอย่างนี้โดยพื้นฐานแล้วไม่เหมือนกัน และอาจเปลี่ยนแปลงไปในทิศทางที่ต่างกันได้ เช่น ประเทศอาจมีปัญหาความยากจนลดลง แต่ความไม่เท่าเทียมกันเพิ่มขึ้น หรือประเทศมีความไม่เท่าเทียมกันลดลงแต่ปัญหาความยากจนอาจเลวร้ายลงก็ได้

เมื่อทราบแนวคิดแล้ว ต่อไปเราลองมาดูวิธีการวัดความยากจนและความไม่เท่าเทียมกัน

การวัดความยากจนนั้นจะเริ่มจากการกำหนด "เส้นความยากจน (Poverty line)" หรือระดับของรายได้ที่ใครมีต่ำกว่านี้ถือว่ามีปัญหาความยากจน

เส้นความยากจนสามารถแยกย่อยได้อีกเป็น เส้นความยากจนแบบสัมบูรณ์ คือกำหนดค่าเดียวแล้วใช้วัดทุกประเทศเหมือนกันหมด กับเส้นความยากจนแบบสัมพัทธ์ คือประเทศแต่ละประเทศอาจมีเส้นความยากจนไม่เเท่ากันได้ โดยประเทศที่รวยกว่าเส้นความยากจนจะสูงกว่าประเทศที่ยากจนกว่า

Ravallion เห็นว่า ผู้ที่พูดว่าโลกานุวัตรเป็นผลดีต่อความยากจนมักจะยืนอยู่บนแนวคิดและตัวเลขของความยากจนแบบสัมบูรณ์ ส่วนผู้ที่วิจารณ์และไม่เห็นด้วยนั้นใช้แนวคิดความยากจนแบบสัมพัทธ์

ความไม่เท่าเทียมกันสามารถวัดได้สองแบบเช่นกัน แบบแรกคือความไม่เท่าเทียมกันแบบสัมบูรณ์ ซึ่งหมายถึง ความแตกต่างของตัวเลขรายได้ของคนแต่ละกลุ่ม แบบที่สองคือความไม่เท่าเทียมกันแบบสัมพัทธ์ ซึ่งจะดูที่ "สัดส่วน"ของรายได้ส่วนบุคคลต่อรายได้รวม

ตัวอย่างเช่น สมมติว่าประเทศมีคนอยู่แค่สองคน คือ นายเหลืองกับนายแดง นายเหลืองมีรายได้ต่อปี 1,000,000 บาท ในขณะที่นายแดงมีแค่ 100,000 บาทต่อปี นั่นคือ นายเหลืองรวยกว่านายแดงสิบเท่า

สมมติต่อไปว่าปีหน้ารายได้ของทั้งสองเพิ่มขึ้นสองเท่า คือนายเหลืองมีรายได้เพิ่มเป็น 2,000,000 บาท และนายแดงมีรายได้เพิ่มเป็น 200,000 บาทต่อปี ซึ่งเมื่อพิจารณาความไม่เท่าเทียมกันจะได้ว่า ความไม่เท่าเทียมกันแบบสัมพัทธ์จะไม่เปลี่ยนแปลง เพราะนายเหลืองยังคงรวยกว่ารายแดงสิบเท่าเหมือนเดิม ในขณะที่ความไม่เท่าเทียมกันแบบสัมบูรณ์จะเพิ่มขึ้น เพราะเดิมรายได้ต่างกัน 1,000,000 - 100,000 = 900,000 บาท ต่อมาต่างกัน 2,000,000 - 200,000 = 1,800,000 บาท

Ravallion จึงเห็นว่า ผู้ที่มองว่าความไม่เท่าเทียมกันเพิ่มขึ้นจะอ้างถึงความไม่เท่าเทียมกันแบบสัมบูรณ์ ซึ่งมีการศึกษากลุ่มตัวอย่างหนึ่งพบว่า ประมาณร้อยละ 40 ของกลุ่มตัวอย่างเข้าใจความหมายของความไม่เท่าเทียมกันเป็นแบบสัมบูรณ์ ส่วนผู้ที่เห็นว่าความไม่เท่าเทียมกันไม่เปลี่ยนแปลงหรือลดลงจะอยู่บนพื้นฐานแบบสัมพัทธ์

เมื่อวิวาทะวางอยู่บนฐานคิดที่ต่างกัน การเปรียบเทียบจึงต้องระมัดระวังมากขึ้น และคงเป็นเรื่องที่คงต้องถกเถียงกันต่อไปว่า ควรจะใช้การวัดแบบใดในสถานการณ์หรือโจทย์แบบใด

เอกสารอ้างอิง

Ravallion, Martin (2003). "The Debate on Globalization, Poverty and Inequality: Why Measurement Matters", International Affairs 79, vol. 4, pp. 739-753.

โลกจำลอง

2009-03-05T17:40:00.005+07:00

ขณะกำลังเหนื่อยล้ากับการเรียนป.เอก ผมลองนั่งนับเวลาดูเล่นๆว่า
ผมได้ศึกษาเศรษฐศาสตร์อย่างเป็นเรื่องเป็นราวมาเป็นเวลากี่ปีแล้วจนถึงปัจจุบัน
อืม...ประมาณสิบปีได้แล้วครับ ไม่น้อยทีเดียว
แต่ขอโทษด้วยที่ผมรู้สึกว่าตัวเองสมองโล่งๆชอบกล เวลาถูกถามอะไรที่เกี่ยวกับเศรษฐศาสตร์
สิบปีที่ผ่านมา ปฏิเสธไม่ได้เลยว่า ผมได้เรียนรู้เกี่ยวกับทฤษฎีเศรษฐศาสตร์ในรูปแบบของแบบจำลอง (Model) มาไม่น้อย
แบบจำลองหรือโลกจำลองที่ผมเรียนมา คือการย่อโลกให้เล็กลง คัดเลือกเอาแต่ตัวแปรที่สำคัญๆตามความเชื่อทางวิชาการ แล้วพยายามอธิบายความสัมพันธ์ของตัวแปรเหล่านั้น เพื่อที่จะได้เข้าใจการทำงานของโลกความเป็นจริงที่ซับซ้อนกว่า
ครับ เมื่อเป็นโลกจำลอง มันย่อมไม่สามารถอธิบายหรือทำนายสิ่งที่จะเกิดขึ้นจริงได้ทั้งหมด
ในชั้นเรียนวิชาเศรษฐศาสตร์จุลภาคที่ผมเพิ่งเรียนผ่านไปอาทิตย์ที่แล้ว
อาจารย์ผู้สอนได้ทดลองว่า ผลการคาดการณ์จากแบบจำลองกับที่จะเกิดขึ้นจริงต่างกันหรือไม่
การทดลองแบ่งนักเรียนในชั้นเป็น 2 กลุ่ม กลุ่มหนึ่งคือผู้ขายสินค้า อีกกลุ่มหนึ่งคือผู้ซื้อสินค้า โดยสมมติกันว่า จะซื้อขายไอติมกัน
ผู้ขายสินค้าแต่ละรายจะได้แผ่นกระดาษที่ระบุต้นทุนของไอติม 1 แท่ง ซึ่งแตกต่างกัน
เช่นกัน ผู้ซื้อแต่ละคนจะได้ข้อมูลว่า ตัวเองให้ค่าของไอติม 1 แท่งเท่ากับกี่บาท
การซื้อขายจะกระทำโดยผ่านการประมูล
ผู้ซื้อแต่ละคนจะเสนอราคาที่ตัวเองอยากจะซื้อ ซึ่งแน่นอนว่าจะพยายามเสนอให้ราคาต่ำกว่าที่ตัวเองให้ค่าของไอติมไว้ (จะได้"รู้สึก"ว่าได้กำไร)
ผู้ขายก็จะเสนอราคาที่ตัวเองอยากขาย ซึ่งก็แน่นอนจะขอราคามากกว่าต้นทุนของตนเพื่อจะได้มีกำไร
ระหว่างการประมูล นักเรียนที่เป็นผู้ขายก็หั่นราคาแข่งกัน คนที่เป็นผู้ซื้อก็แข่งกันเสนอราคาซื้อที่สูงขึ้น
ทุกครั้งที่ผู้ซื้อกับผู้ขายรายใดให้ราคาตรงกัน ก็ถือว่ามีการซื้อขายไอติมขึ้น 1 แท่ง
เมื่อหมดเวลาทดลอง ผลออกมาคือมีไอติมซื้อขายกัน 8 แท่ง ที่ราคาประมาณแท่งละ 40 บาท
อาจารย์ผู้สอนได้เปิดซองลับ (ไม่เกี่ยวกับที่มักจะให้กันที่เมืองไทยนะครับ) ซึ่งระบุผลการทำนายจากแบบจำลองอุปสงค์อุปทาน ซึ่งใช้ข้อมูลจากที่แจกให้นักเรียนไปนั่นแหละ
แบบจำลองทำนายว่า ตลาดจะมีการซื้อขายไอติมซื้อขายกัน 10 แท่ง ที่ราคาประมาณแท่งละ 43 บาท
ครับ แบบจำลองทำนายไม่ตรงกับที่เกิดขึ้นจริง
อย่างไรก็ตาม ท่านอาจารย์ของผมก็ไม่แสดงสีหน้าทุกข์ร้อนอะไร
ท่านยิ้มแล้วอธิบายว่า แม้ทำนายไม่ถูก แต่ก็ไกล้เคียง หรืออย่างน้อย ก็สามารถเห็นกระบวนการที่ตลาดทำงาน และเห็นแนวโน้มของผลลัพธ์ที่เข้าใกล้สิ่งที่แบบจำลองทำนายไว้
อาจารย์ถามว่า ทำไมแบบจำลองจึงทำนายผิดพลาด
นักเรียนในชั้นก็ช่วยกันแสดงความเห็นกันอย่างหลากหลาย
บ้างก็ว่าผู้ซื้อผู้ขายบางรายขี้เกียจ ไม่เสนอราคานั่งนิ่งเป็นตอม่อ ตลาดเลยไม่แข่งขันตามข้อสมมติ
บ้างก็ว่าผู้ซื้อผู้ขายบางรายมีพฤติกรรมที่ยากจะคาดเดา เช่น หากไม่ได้ราคาที่ได้กำไรมากพอก็ไม่ขาย ประมาณว่ามีขั้นต่ำของกำไรที่ตัวเองพอใจ หรือผู้ซื้อบางคนรอให้ราคาต่ำเหมือนได้ฟรีจึงจะยอมซื้อ
ท่านทิ้งท้ายไว้ก่อนจะจะเลิกชั้นเรียนว่า แบบจำลองย่อมผิดพลาดเป็นธรรมดา สิ่งหนึ่งที่ควรจะรู้คือ ทำไมมันจึงผิดพลาด ข้อจำกัดของแบบจำลองอยู่ตรงไหน
หากเราทราบแน่ชัด ก็จะได้ปรับปรุงทฤษฎีหรือแบบจำลองเดิมให้ดีขึ้น หรือคิดของใหม่ที่อธิบายได้ดีกว่า
ดูๆแล้ว อาจารย์ของผมแกก็ใจกว้างไม่น้อย ผิดกับนักเศรษฐศาสตร์จำนวนหนึ่งที่ยึดมั่นถือมั่นเอากับทฤษฎีหรือแบบจำลองแบบหนึ่ง โดยแลเห็นผู้ที่ใช้เครื่องมืออื่นราวกับเป็นผู้ไม่สามารถเข้าถึงความจริงของโลกได้เหมือนตน
เราอาจจะถือภู่กันคนละแบบคนละขนาด ลีลาและรูปแบบการวาดของเราอาจจะต่างกัน
แต่เราก็พยายามทำสิ่งเดียวกันมิใช่หรือ
นั่นคือ การวาดโลกให้คนอื่นเข้าใจได้กระจ่างชัดขึ้น

ไม่เจอกันนานนะ...

2009-02-25T05:17:00.002+07:00

หลังจากเดินทางมาร่ำเรียนที่ออสเตรเลียได้ 3 เดือนแล้ว
ด้วยความคิดถึงบ้าน จึงเที่ยวหาอะไรทำที่ต้องใช้ "ภาษาไทย" เพื่อจะได้ไม่ลืมและไม่เป็นคนใช้ภาษาอังกฤษปนไทยโดยไม่จำเป็น
ผมเลยนึกขึ้นได้ว่าเคยเขียนบล็อคนี่ีหว่า เลยปัดฝุ่นสักหน่อย รวมบทความที่เคยเขียนมาไว้ที่เดียวกันให้หมด
ไม่น่าเชื่อว่าคนขี้เกียจอย่างผม เคยเขียนบล็อคถึงเกือบ 40 บทความด้วยกัน
ย้อนกลับมาอ่านของเก่าแล้วรู้สึกดีมากๆ
แม้ว่าความคิดบางอย่างได้เปลี่ยนไปแล้ว แต่ผมก็ไม่อยากจะแก้ไขข้อความใดๆ
ปล่อยให้บทความในวันเก่าแสดงตัวตนของมัน เพื่อเป็นการบันทึกการเดินทางของชีวิตอย่างไม่กลัวผิดพลั้ง
ย้อนอ่านของตัวเองแล้ว ก็พาลไปอ่านของเพื่อนชาวบล็อกในอดีต
พบว่าหลายคนได้ล้มตายหายหน้าไปจากวงการบล็อกแล้วเช่นเดียวกับผม
แต่ก็ยังคงมีบางคนที่ยังมีพลังอยู่เสมอ อย่างเช่น ปิ่น ปรเมศวร์
เอาเข้าจริง บล็อกเกอร์หน้าเก่าหลายคนมิได้หายไปไหน หากแต่ได้พบที่ทางใหม่ที่เผยแพร่ความคิดได้กว้างขวางขึ้น
รวมถึงบล็อกเกอร์หน้าใหม่ก็มีอยู่ไม่น้อยที่น่าสนใจ

กลับมาคราวนี้ ผมพยายามที่จะเขียนอะไรที่เป็นประโยชน์มากขึ้น โดยเฉพาะเรื่องราวจากการศึกษา ป.เอก
โปรดอย่ารอคอย โปรดอย่าคาดหวัง เว้นเสียแต่ว่าจะหาเบียร์ให้ผมสักขวดเพื่อเป็นแรงบันดาลใจก็จะดีไม่น้อยครับ...หุหุ

คนกับต้นไม้

2009-02-24T19:51:00.000+07:00

ที่มหาลัยของผม มีการประท้วงผู้บริหารให้หยุดการก่อสร้างตึกสูงในพื้นที่สีเขียว
พื้นที่ซึ่งมีต้นไม้อายุประมาณ 30 ปี อยู่กว่า 50 ต้น
พื้นที่ซึ่งเป็น 1 ใน 3 แห่งที่เป็นเสมือนปอดของมหาลัย
เดิมการก่อสร้างอยู่ที่อื่น แต่ต่อมาเมื่อผิดพลาดในการออกแบบ
ผู้บริหารเลือกย้ายที่สร้างมากกว่าการแก้ไขแบบตึก หรือหาที่สร้างซึ่งเป็นพื้นที่ว่างซึ่งมีอยู่หลายแห่งในมหาลัย
แต่ ความที่แต่ละคณะหวงที่มาก ไม่ยอมแบ่งที่ให้ (ผมเพิ่งรู้เหมือนกันว่า ที่ดินมหาลัยสามารถเป็นสมบัติส่วนคณะได้ แทนที่จะเป็นสมบัติสำหรับการใช้ส่วนรวม)
ที่สร้างเลยย้ายมาในดงต้นไม้นี้
ผู้ประท้วงรวมทั้งผมด้วย ได้ยื่นหนังสือคัดค้านต่อมหาลัย พร้อมแนบรายชื่อล่าสุด 1300 กว่าคน
และเมื่อวานก็เพิ่งจัดงานเล็กๆ เพื่อเป็นกิจกรรมต่อเนื่อง มีดนตรี เสวนา วาดรูป ละคร ฯลฯ
พื้นที่จัดงานก็คือดงต้นไม้นั้นเอง ซึ่งอยู่ใกล้สำนักงานผู้บริหาร
ขณะที่งานกำลังดำเนินอยู่ โดยมีผู้เข้าร่วมประมาณสัก 60 คนนั้น
ผมลองถอยมายืนมองงานที่กำลังดำเนินไปนี้ห่างๆ...
ผมพบว่า คนมีหัวใจบริสุทธิ์ รักความยุติธรรม รักธรรมชาติ อยากอยู่ร่วมกันอย่างสันติ มีอยู่จริง
ความงาม ความรัก ความดี มีอยู่จริงและสัมผัสได้
...พวกเรากับคนที่อยู่ในตึกใกล้ๆมีอะไรแตกต่างกันบ้าง
...คนพวกหนึ่ง มีชีวิตเพื่อไล่ตามกิเลสของตัวเองอย่างไม่รู้ผิดชอบชั่วดี
...ส่วนคนอีกพวกหนึ่ง มีชีวิตเพื่อเสียสละช่วยป้องกันไม่ให้คนพวกแรกทำร้ายสังคมจนเกินไปนัก...

(โพสครั้งแรก Wednesday, April 20, 2005)

เสน่ห์ของสาวเสียงเพราะ

2009-02-24T19:50:00.000+07:00

ท่ามกลางความวุ่นวายและไม่ปลอดภัยของชีวิต วันนี้ผมอยากชวนคุยเรื่องสบายๆบ้างดีกว่า...
คุณหลงเสน่ห์ของผู้หญิงแบบไหนกันครับ?
คำถามนี้ตอบได้ทุกท่าน ทั้งที่แต่งงานแล้วแบบ corgiman และอยากแต่งใจจะขาดอย่าง pin poramet
ส่วนผม...ผมชอบและหลงผู้หญิงที่ร้องเพลงเพราะได้อย่างง่ายๆเลยละครับ
อาจ เป็นไปได้ว่า ผมชอบดนตรีและร้องเพลงเพราะ (แหวะ-,-) เป็นปกติอยู่แล้ว จึงอาจจะอินมากกว่าชาวบ้านเวลาเห็นสาวๆน่ารักๆร้องเพลงเพราะๆให้ฟัง
ผมเชื่อว่า เสียงร้องอันไพเราะสามารถฝ่ากำแพงทุกอย่างที่คนเราตั้งขึ้น เข้าไปสู่หัวใจได้รวดเร็วกว่าคำพูดธรรมดา
บางที เสียงเพราะมากๆ ผมถึงกับขนลุก...โอ้ จอร์จ อะไรมันจะทิ่มแทงหัวใจได้ขนาดนั้น...
อยากรู้จังเลยว่า นักวิชาการในเมืองไทยทั้งหลาย อาชีพที่มักถูกมองว่าจืดชืด จะหลงเสน่ห์ผู้หญิงแบบไหนนะ...
...เขียนเปเปอร์เก่ง...ไฮด์ปาร์คมีพลัง...สวยแบบนางสาวไทย...หรือ...

(โพสครั้งแรก Tuesday, April 05, 2005)

ระเบิดลูกนั้น...

2009-02-24T19:49:00.001+07:00

ขณะผมกำลังนั่งเล่นอินเทอร์เน็ทที่บ้าน น้องผมก็ส่งเสียงดังลั่นว่า
หาดใหญ่โดนระเบิดแล้ว...
ทีวีเกือบทุกช่องพากันเสนอข่าว เร็วบ้างช้าบ้างแล้วแต่ความกล้าลดเวลาละครทำเงิน
ระเบิดคราวนี้ใกล้ตัวผมมากขึ้น คือเกิดที่หาดใหญ่ซึ่งเป็นที่ทำงานผม รวมทั้งที่สงขลาด้วย
สถานที่ทั้งสามแห่งที่เกิดระเบิด ไม่ว่าจะเป็นคาร์ฟู สนามบิน และโรงแรมกรีนพาเลซ ต่างเป็นที่ที่ผมเคยผ่านไปทั้งสิ้นในรอบ 2 เดือน
เนื่องจากผมไม่ได้อยู่ที่หาดใหญ่ โทรศัพท์จึงไม่ได้ถูกตัดสัณญาณ ผมจึงได้รับความห่วงใยผ่านอากาศมาอย่างไม่ขาดสาย...
อืม...มิตรภาพที่แท้หาได้ถูกกั้นด้วยความห่างไกลไม่
ความห่วงใยขั้นแรกของเหล่าเพื่อนฝูงคือ ผมอยู่ในเหตุการณ์หรือไม่
เมื่อเรื่องแรกโล่งใจไป ปัญหาที่ตามมาคือ มึงจะอยู่ยังไงวะนี่?
ผมเป็นมนุษย์ปุถุชน ย่อมกลัวตายเป็นธรรมดา โดยเฉพาะถ้าตายก่อนได้เมียน่ารักๆสักคน (ฮา)
แต่ความหวาดกลัวเอาเข้าจริงก็ช่วยอะไรไม่ได้มาก สติต่างหากที่ต้องเรียกกลับคืนมาอย่างเร็วที่สุด...
...ต้องไม่ก่นด่า"พวกมัน"แบบเหมารวมเพราะเราไม่รู้ว่าใคร ทำแบบนั้นรังแต่จะเพิ่มความเกลียดชังและความหวาดระแวงจนเกินเหตุ
... ต้องไม่ประมาทในการใช้ชีวิต หัดสังเกตความผิดปกติของสิ่งของและบุคคลเท่าที่พอทำได้โดยไม่ถูกความหวาด กลัวยึดกุมพื้นที่ส่วนใหญ่ของจิตใจ
...ที่สำคัญ ในฐานะนักวิชาการ ต้องแสดงจุดยืนการไม่เห็นด้วยกับการใช้ความรุนแรงในการแก้ปัญหา ไม่ว่าจะกระทำโดยฝ่ายใด
เหตุการณ์นี้ สั่นคลอนจิตใจผมให้ถามตัวเองว่า ว่าไงละมึง เจอกับตัวเองแล้วจะยังสันติวิธีอีกไหม?
คิดด้วยสติเท่าที่มีแล้ว ผมยังคงต้องยืนยันคำเดิมครับ...
...สันติภาพที่จีรังมิอาจได้มาด้วยกระบอกปืน...

(โพสครั้งแรก Monday, April 04, 2005)

ขอเปลือกสวยๆหน่อยนะครับ

2009-02-24T19:48:00.001+07:00

สิ่งหนึ่งที่มหาวิทยาลัยไทยชอบทำคือการบังคับให้นักศึกษาต้องแต่งกายชุดนักศึกษา
หากไม่ทำตาม จะไม่ให้เข้าห้องเรียนบ้าง ไม่รับติดต่อราชการบ้าง หรือพูดให้แรงกว่านี้คือ จะไม่ถือว่าคุณเป็นนักศึกษาของเรา...
ที่ ทำงานของผมกำลังจะเริ่มบังคับอย่างจริงจัง มีบทลงโทษหากยังดื้อดึงไม่ทำตาม เช่น ตัดคะแนนความประพฤติ ไม่รับติดต่อราชการ ไม่ให้เข้าห้องเรียน เช็คชื่อขาดเรียน เป็นต้น
น่าแปลก ที่ผู้ที่เรียกร้องการบังคับกฎดังกล่าวจำนวนมาก ได้สำเร็จการศึกษาจากต่างประเทศ ซึ่งไม่มีการบังคับให้แต่งชุดนักศึกษา
แต่ ท่านเหล่านั้นก็กลับมาได้ดิบได้ดีกันถ้วนหน้า ผมจึงไม่เห็นว่า ความสำเร็จหรือความรู้ที่นักศึกษาจะได้ สัมพันธ์กับการแต่งกายถูกระเบียบแต่อย่างใด
ผมเคยถามบางคนที่สนับสนุน นโยบายนี้ เขาให้เหตุผลว่า ที่ต้องบังคับเพราะเด็กไทยคิดเองไม่เป็น ไม่รู้จักกาลเทศะ เช่น เวลาประชุมร่วมกับอาจารย์ผู้ใหญ่ก็แต่งตัวยีนส์ลากแตะ แต่งตัวโป๊ เป็นต้น ผมแย้งไปนิดหน่อยว่า เราควรพุ่งไปที่คนๆนั้นเลยสิ ตักเตือนเขา พูดจากับเขาด้วยเหตุผลดีๆ ไม่ใช่เอาปัญหาของคนส่วนน้อยๆ มาทำให้มันใหญ่โตให้เปลืองทรัพยากรและเปลืองสมอง
ยังมีประเด็นมหาศาลที่ สามารถนำมาแย้งเรื่องการบังคับให้แต่งชุดนักศึกษาได้ แต่ประเด็นนึงที่ผมเห็นแล้วไม่ค่อยสบายใจว่า สถาบันการศึกษามีทัศนคติต่อนักศึกษาเช่นนั้นได้อย่างไรก็คือประเด็นที่ว่า นักศึกษาคิดเองไม่เป็นจึงต้องบังคับ
มหาวิทยาลัยพร่ำบอกกับสาธารณะเสมอ ว่า เป็นแหล่งบ่มเพาะความรู้ให้กับสังคม ผู้เข้ามาเรียนมหาวิทยาลัยออกไปแล้วอย่างน้อยต้องเป็นคนมีเหตุมีผลเพิ่มขึ้น มีความรู้ในสาขาวิชาที่เรียนดีขึ้น จุดเน้นของมหาวิทยาลัยจึงอยู่ที่ "สมอง" ไม่ใช่ "ตีน" หรือ "เสื้อผ้า"
ผมออกจะอายด้วยซ้ำถ้าหากมีคนพูดถึงนักศึกษาของผมว่า มีดีอยู่ที่เรื่องการแต่งกายดี ว่านอนสอนง่ายไม่มีปากเสียง
ผมจึงคิดว่าที่มหาวิทยาลัยจำนวนมากที่เน้นการแต่งกายหรือเปลือกนอกนั้น เพราะเขาประสบความล้มเหลวในการพัฒนาสมองของนักศึกษา
มหาวิทยาลัยทุ่มเททรัพยากรเพื่อเปลือกนอก โดยไม่คำนึงว่ามันมีค่าเสียโอกาสในการนำทรัพยากรเหล่านั้นไปพัฒนาสมอง
มหาวิทยาลัย หน้าบางมากเวลาคนบอกว่านักศึกษาหรือศิษย์เก่าของคุณแต่งกายไม่เรียบร้อย ...(โดยไม่มีอะไรจะทดแทนคำวิจารณ์ได้ เช่นว่า มันก็ทำงานดีหรือเป็นคนมีเหตุผลเพราะตัวเองไม่ได้สนใจสร้างไว้)
...สังคม ไทยยอมรับว่า เด็กอายุ 18 ปีขึ้นไปสามารถมีส่วนในการเลือกผู้บริหารประเทศได้ แต่ไม่ยอมรับว่า เขาสามารถคิดด้วยตนเองได้แม้แต่เรื่องเสื้อผ้า...
...นักศึกษาครับ คราวหน้าขอเปลือกสวยๆหน่อยนะครับ ครูช้อบ...ชอบบบบ...

(โพสครั้งแรก Wednesday, March 30, 2005)

สึนามิลูกที่สอง

2009-02-24T19:45:00.000+07:00

นักศึกษาและอาจารย์บางส่วนที่คณะผม ได้ไปออกค่ายในพื้นที่ที่เกิดสึนามิ
กิจกรรมหลักคือการร่วมกับองค์กรของฝรั่งก่อสร้าง และทำกิจกรรมการเรียนรู้กับเด็กๆที่โรงเรียนแห่งหนึ่ง
ผู้ที่ไปค่ายมาต่างเล่าเป็นเสียงเดียวกันว่า ความเสียหายแบบไม่เหลืออะไรเลยนั้น ช่างน่าหวาดผวาและสั่นคลอนจิตใจอย่างยิ่ง
น้ำ พักน้ำแรงชั่วชีวิตที่ผ่านมา สามารถมลายหายไปราวกับฟ้าดินเห็นสิ่งเหล่านั้นเป็นแค่ฝุ่นผง ยังไม่นับซากปรักหักพังในจิตใจที่ยากจะมองเห็น...
เอาเข้าจริง ปัญหาไม่ได้อยู่ที่การขาดแคลนวัตถุเพียงอย่างเดียว
ผู้ไปค่ายเล่าให้ฟังว่า เมื่อไปถึงใหม่ๆ เด็กนักเรียนก็กรูกันเข้ามาหา แล้วถามว่า
"พี่ไม่มีอะไรมาฝากผมบ้างหรือครับ...คนอื่นๆเขายังมีเลย"
นอกจากนี้ ทั้งโรงเรียนก็ไม่ได้มีการเรียนการสอนอย่างเป็นชิ้นเป็นอัน
ทั้งครูและนักเรียนต่างพากันต้อนรับ พูดคุย ถ่ายรูปกับผู้มาเยือนทั้งหลายตลอดวัน
มือ ถือรุ่นล่าสุดไม่เคยห่างจากกายของคุณครู รวมถึงกระดาษดอลลาร์เย็บแม็กเป็นปึกๆ ที่บ่าไหลเข้าจนไม่สามารถควบคุมจิตใจตัวเองให้อยู่กับเนื้อกับตัวได้
สิ่งเหล่านี้คืออะไรกันแน่...
ความช่วยเหลือด้วยความจริงใจ หากจัดการไม่ดี ก็สามารถทำให้ผู้คนอ่อนแอลงได้ ยิ่งบ่าไหลเข้ามาเกินระดับชีวิตปกติที่เคยมีแล้ว
ผมจินตนาการไม่ออกเลยว่า วัฒนธรรมการแบมือ จะถูกฝังให้ลึกลงในใจของเด็กและผู้ใหญ่ที่นั่นสักเพียงใด
สึนามิลูกแรกผ่านไปแล้วครับ...
แต่สึนามิลูกที่สอง สาม สี่ ...กำลังซัดเข้าไปในวิถีชีวิตของเราไม่เคยหยุดหย่อน...ลูกแล้ว...ลูกเล่า...

(โพสครั้งแรกเมื่อ Monday, March 28, 2005)

มูนินโญ่

2009-02-24T19:44:00.000+07:00

ผมเป็นผู้หนึ่งที่ชื่นชอบสไตล์ของมูนินโญ่...
โดยเฉพาะการท้าทาย หรือหมิ่นเหม่กับกฎระเบียบที่ FIFA หรือ UEFA หรือสถาบันฟุตบอลต่างๆตั้งไว้
จริงๆ เรื่องที่ผู้จัดการทีมแสดงความไม่พอใจต่อสถาบันที่จัดการแข่งขันฟุตบอลมีมาก่อนอยู่แล้ว
ที่ผมจำได้ใกล้ๆคือกรณีเฟอร์กี้ ตอนนั้นเรื่องอะไรก็จำไม่ได้
แต่ ได้ยินประมาณว่า แมนยูฯจะแยกตัวออกมา แล้วชักชวนทีมดังๆทั้งหลายทั่วโลก อย่างมิลาน ยูเว่ บาเยิน รีล มาดริด ฯลฯ มาอยู่ในลีกเดียวกัน ไม่ต้องง้อมึงก็ได้
...แต่สุดท้ายก็เงียบไป...เหมือนกรณีมูนินโญ่นี่แหละ...
ไม่ว่าใครจะผิดจะถูก จะสมควรหรือไม่สมควรที่จะทำ ผมรู้แต่เพียงว่า นี่แหละคือเสน่ห์อย่างหนึ่งของฟุตบอล
หรือจะพูดให้ไกลออกไป ก็คือเสน่ห์ของสังคม
สังคมที่มีที่ทางให้กับความแตกต่างได้แสดงออก แม้ว่ามันอาจได้รับก้อนหินสะท้อนตามมา...
...ผมรู้สึกดีที่มูนินโญ่กล้าทำมือจุ๊ๆยั่วแฟนบอล ที่สบถและก่นด่าด้วยคำหยาบคายไปมาตลอดการแข่งขัน...ซึ่งเป็นเรื่องธรรมดา
โลก ที่มูนินโญ่กล้าทำมือจุ๊ๆและไม่จับมือหลังการแข่ง จึงน่าอยู่มากกว่าโลกที่ผู้จัดการทีมนั่งสงบเสงี่ยมหรืออัดบุหรี่อยู่ใน เคบิน แล้วจบแมทช์ก็ปั้นหน้าจับมือกัน แล้วรอให้สถาบันทั้งหลายนั้นยัดระเบียบใหม่ๆมาให้ทำหรือห้ามทำอีกเรื่อยๆ...

(โพสครั้งแรกเมื่อ Sunday, March 27, 2005)

เกมฟุตบอลในดวงใจ

2009-02-24T19:43:00.000+07:00

ผมก็เป็นผู้หนึ่ง ที่ติดเกมฟุตบอลงอมแงม เช่นเดียวกับ corgiman, pin poramet, pawin, heart, ...
แม้อาจจะเป็นเกมคนละเกมกัน
เกมฟุตบอลที่ได้รับความนิยมสำหรับผม เรียงตามลำดับคือ
1. winning 8 (PS2)
2. FM 2005 (PC)
3. CM (PC)
...ครั้งหนึ่งผมเคยก่นด่าเพื่อนๆที่ชอบเล่น CM ว่ามึงมันเข้าไปได้ยังไงวะ ดูตัวอักษรวิ่งไปมาแล้วสนุก เฮ้อ...ท่าจะบ้า
ต้องเล่น winning สิมันถึงจะมัน บังคับเองทุกอย่าง วางแผนก็ได้เหมือนกัน...
แต่แล้วเมื่อผมได้ลองเล่น CM ผมก็ติดเช่นเดียวกับเพื่อนผมนั่นแหละ...(ว่าแต่เขา...)
หลังจากนั้น ผมลองเล่นเกมส์ FM ซึ่งค่าย EA ทำออกมาตั้งแต่ภาคแรกๆ ผมรู้สึกชอบมากกว่า CM เพราะมันมีภาพการแข่งให้ดูด้วย
จนมา FM 2005 ซึ่งค่อนข้างสมบูรณ์มาก จนทำให้ corgiman and pawin ต้องเป็นมนุษย์ค้างคาว...
ผมลองคิดดูแล้ว เราไม่ต่างกันในแง่ความหลงใหลในกีฬาฟุตบอล
เมื่อไปเล่นเองไม่ได้ ไม่สามารถลงสนามพร้อมกับซีดาน กาก้า เนดเวด โรนัลดินโญ่ ได้ในความจริง
ความ จริงเสมือนก็สามารถช่วยเราได้ ไม่มีอีกแล้วที่คนเงินเดือนไม่ถึง 400 เหรียญอย่างพวกผม สามารถสั้งให้นักเตะค่าจ้างเดือนหนึ่งมากกว่าผมเกือบร้อยเท่าทำโน่นทำนี่ได้ ดังใจ เล่นห่วยก็เปลี่ยนออก ห่วยมากกูไล่มึงออกจากสโมสรยังได้ และอีก ฯลฯ แล้วแต่ความเก็บกดส่วนตัว
...จะเล่นอะไรท้ายที่สุดก็ขึ้นอยู่กับว่า ใครชอบใช้ทักษะของนิ้วแบบไหน ก็เลือกเกมไปตามนั้น
ถ้าชอบจิ้มบ่อยๆ ย้ำๆ ก็เลือกเล่น CM หรือ FM
แต่หากชอบทั้งคลึง ทั้งจิ้ม ทั้งกด ตะบี้ตะบันอย่างผมละก็...Winning เท่านั้นครับที่จะสนองคุณได้ (:-}

(โพสครั้งแรกเมื่อ Friday, March 25, 2005)

อยู่อย่างไรดี???

2009-02-24T19:42:00.000+07:00

ใครๆอาจเห็นว่า สถาบันอย่างมหาวิทยาลัย (โดยเฉพาะของรัฐ) ต้องอุดมไปด้วยผู้มี"ปัญญา"อย่างแน่นอน
ผู้ มีปัญญาย่อมไม่ตัดสินใจอะไรที่โหลยโท่ย ไม่ทำอะไรผิดทำนองครองธรรม หรือแม้แต่ทำผิดหลักวิชาการ ที่พร่ำสอนลูกหลานไทยและบอกแก่สังคมอยู่เสมอ...
ในความเป็นจริง...ผมพบว่าเรื่องดังมันไม่เป็นความจริงแต่อย่างใด
มหาวิทยาลัย ที่มีชื่อเสียง สามารถกระทำการหรือตัดสินใจทำอะไรที่ไร้ความโปร่งใส ไม่มีความเป็นประชาธิปไตย ไม่สนใจไต่ถามความเห็นของประชาคมในเรื่องสำคัญๆ (ราวกับว่าที่แห่งนี้อุดมไปด้วยคนปัญญาอ่อน ไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรหรอก)
เมื่อถูกจับความไม่ชอบมาพากลได้ ก็ไถอ้างโน่นอ้างนี่ ยื้อเรื่องให้นานๆจนคนลืม และ ฯลฯ (เกินกว่าที่คนอย่างผมจะไล่ตามได้)
แน่ละ...ผมไม่ได้บอกว่าตัวเองเป็นคนบริสุทธิ์ผุดผ่อง แต่อย่างน้อยก็มั่นใจว่าตัวเองยังพอมีจรรณยาบรรณในวิชาชีพอยู่บ้าง
ผมเริ่มคิดแล้วว่า ผมควรทำอย่างไรกับปัญหาความห่วยแตกของการบริหารและเรื่องราวท้าทายความถูกต้องแบบนี้...
...ไล่ตามมันอย่างกระชั้นชิด แล้วก็พบว่าตัวเองตามได้แค่เงาของอธรรม...
... หรือไม่ใส่ใจ จะทำอะไรมึงก็ทำไป อย่ามายุ่งกับกู แล้วหันไปทำหน้าที่หลักอย่างสอนหนังสือและทำวิจัยให้มันเจ๋งเป้งกันไปข้าง นึงเลย...
และ...(ตอบแบบกวนๆ) ทำทั้งสองอย่างไปด้วยกันอย่างเหมาะสมตามสถานการณ์ (...ขอเวลาอ้วกหนึ่งที...)
ผม ยังคงตอบตัวเองไม่ได้ รู้แต่เพียงว่า ถึงที่สุดแล้ว งานที่เรารักจะทำ ไม่จำเป็นต้องอยู่ในสถานที่อันโอ่อ่า น่าเกรงขาม แต่หาความสบายใจไม่ได้
สถานที่สำหรับร่างกาย อาจแคบได้ แต่วิหารอันยิ่งใหญ่อาจยังเล็กเกินไปที่จะเป็นที่สิงสถิตย์ของจิตวิญญาณเสรี...

(โพสครั้งแรกเมื่อ Friday, March 25, 2005)

พวกหากิน

2009-02-24T19:38:00.001+07:00

อาชีพนักวิชาการมหาวิทยาลัยภูธรอย่างผม คงหลีกเลี่ยงการสัมพันธ์กับชาวบ้านรวมถึงการวิจัยหมู่บ้านไปไม่พ้น
โดย ส่วนตัว วิทยานิพนธ์ปริญญาโทของผม งานวิจัยที่กำลังทำ 2 ชิ้นของผม ต่างต้องลงไปพูดคุย เก็บข้อมูล และวิเคราะห์วิจัยกับชาวบ้านทั้งสิ้น
สิ่งหนึ่งที่ผมมักถูกถามบ่อยครั้งเวลาคุยกับชาวบ้านคือ ผมจะช่วยอะไรเขาได้บ้าง
ช่วยในที่นี้หมายถึงอะไรก็ได้ที่จะทำให้ชีวิตเขาดีขึ้น...
...ดีขึ้นจากการถูกรัฐไม่เหลียวแล...
...ดีขึ้นในแง่เศรษฐกิจ คนอย่างผมพอจะหาทุน หาโครงการอะไรมาช่วยเขาได้บ้างไหม...
...ดีขึ้นในแง่มีกระบอกเสียงไปถึงรัฐหรือประชาชนทั่วไป โดยชาวบ้านไม่ต้องเหนื่อยมากเวลามีปัญหาความไม่เป็นธรรม...
ผม อึ้งทุกครั้งที่ถูกถาม แน่ละ หากจะพยายามอธิบายก็พอจะพูดได้ว่า นักวิชาการอย่างผม หน้าที่พื้นฐานคือการวิเคราะห์วิจัยปัญหาตามเครื่องมือที่ถนัด เพื่อให้งานออกมาดีที่สุดและไม่มีอคติแอบแฝง ที่สำคัญผมคงตัวเล็กเกินไปสำหรับภารกิจอันยิ่งใหญ่เช่นนั้น
ว่าไปแล้ว งานของผมมันเป็นงานที่ช่วยเพิ่มข่าวสารข้อมูล ทั้งในแง่ความเป็นจริงและปัญหาของชาวบ้านเอง ส่วนงานจะมีผลสะเทือนต่อการเปลี่ยนแปลงนโยบายที่เกี่ยวข้องกับเขาหรือไม่ อาจเป็นอีกประเด็นหนึ่งซึ่งนักวิชาการหลายคนไม่สามารถรับประกันได้ (จริงๆแล้วก็ขึ้นอยู่กับรูปแบบของงานด้วย) ซึ่งผมก็เป็นหนึ่งในนั้น
ผม คิดว่าชาวบ้านก็เข้าใจเรื่องนี้ แต่ที่เขาตั้งคำถาม ผมคิดว่าเพราะมันมีคนอย่างผมที่ลงหมู่บ้านอยู่เต็มไปหมด นับไม่ถ้วน วิจัยกันมานานนม
แต่ผลสุดท้าย ชีวิตเขาก็ไม่เคยดีขึ้นหรือดีขึ้นไม่มากนัก
... ผิดกับคนอย่างผม ที่ทำงานเสร็จก็ได้เงินค่าจ้าง เรียกง่ายๆว่า มีแต่ได้กับได้ เสียบ้างก็แต่ความรู้สึกผิดเล็กๆน้อยๆที่ไม่ได้ช่วยเขาให้ดีขึ้นอย่างชัดเจน เขาอาจแค่อยากกระตุ้นเตือนให้นักวิชาการคิดไกลไปกว่างานวิจัยที่ทำให้เสร็จ เป็นชิ้นๆไป คิดไกลออกไปถึงความเป็นไปได้ที่จะช่วยเขาให้เป็นรูปธรรมมากขึ้น...
...ผมจึงเคยนิยามตัวเองเล่นๆว่า เป็นคนที่หากินกับคนจน
เหมือนกับหลายๆคนที่ปรากฎในทีวี ที่ผมเห็นอยู่...ทุกวัน...ทุกวัน...

(post ครั้งแรกเมื่อ Tuesday, March 22, 2005)

One Life, Live It

2009-02-24T19:32:00.001+07:00

ไอ้ป้อง มักจะมีนวัตกรรมใหม่ๆ มาให้เพื่อนๆได้สนุกอยู่เสมอ
คราวนี้ก็เช่นกัน...
ผมเกือบลืมไปเหมือนกันว่า ยังคงมีความฝันที่จะไปเรียนปริญญาเอกอยู่
หนึ่งในสิ่งที่จะช่วยให้มีความเป็นไปได้มากขึ้น คือการเขียนหนังสือให้อ่านรู้เรื่อง เขียนสม่ำเสมอ มีประเด็น (ไม่ว่าจะหนักหรือเบา)
diary online หรือจะเรียกว่า Blog จึงทำให้ผมรู้สึกว่าจำเป็นต้องเกาะกระแสบ้างแล้ว...
...ขอบคุณไอ้ป้องอีกครั้ง อดีตรูมเมตหอพักสีชมพูที่มีห้องพักเท่ารูหนู แต่ก็อยู่กันได้ตั้งเกือบ 3 ปี
...เรื่องราวต่างๆ ความหวังของผู้คน หรือความฝันอันสวยงาม อาจเหมือนอากาศธาตุที่ล่องลอย
อยู่ที่ว่าเราจะไขว่คว้ามันด้วยมือเปล่า
หรือเอาเครื่องมือง่ายๆอย่างถุงก๊อบแก๊บจับมัน
...อากาศในถุงเราอาจมองไม่เห็นมัน
แต่ไม่เป็นไร...เพราะอย่างน้อยเราก็รู้ว่า...มันมีอยู่

ปฎิรูประบบราชการ

2007-04-10T21:22:00.000+07:00

ผมและคณาจารย์ที่ร่วมทำงานวิจัยชิ้นหนึ่งเกี่ยวกับทะเลสาบสงขลา และได้จัดเวทีพูดคุยแลกเปลี่ยนกับหน่วยงานราชการ
ประเด็นหนึ่งที่ได้กลับบ้านแบบเต็มๆคือ หน่วยงานราชการจำนวนไม่น้อยยังทำงานซ้ำซ้อนกัน
ซ้ำซ้อนกันอย่างถูกกฎหมายเสียด้วย
หน่วยงานบางหน่วยทำหน้าที่เหมือนกัน ต่างกันแค่พื้นที่รับผิดชอบ
หน่วยงานบางหน่วยหน้าที่เฉพาะมากๆ และเกือบทั้งหมดไม่มีการประสานงานกัน แม้แต่ข้อมูลพื้นฐานที่ใช้ร่วมกันได้
กว่าสิบหน่วยงานที่มาร่วมประชุม มีเพียง1-2 หน่วยงานเท่านั้นที่พอจะมีประโยชน์เรื่องข้อมูลวิชาการ
ท่านทักษิณผู้ทัวร์ขมิ้นอยู่นอกประเทศอย่างไม่มีกำหนดกลับเคยโม้ไว้ว่าได้ปฏิรูประบบราชการ
แต่ก็พิสูจน์แล้วว่า ราชการไทยยังคงมีปัญหาอยู่มาก เงินงบประมาณไม่น้อยหายไปเพราะความซ้ำซ้อนของงาน
คิดแล้วก็อนิจจา...คนจนจึงยังขาดแคลนสิ่งที่ควรได้อยู่ร่ำไป
...ปีนี้เป็นปีแรกที่ผมมีเงินได้พอจะเสียภาษี ซึ่งจ่ายไป 1800 บาท หรือร้อยละ 10 กว่าๆ ของเงินเดือน 1 เดือน
แหะๆ ระบบราชการห่วย ใช้เงินไม่เป็น ไม่ได้หมายความว่า ผมมีความชอบธรรรมที่จะไม่เสียภาษี
ผมยังยินดีจ่าย และอยากจะชวนโอ๊ค เอม มาจ่ายกันด้วย
เงินทองของงนอกกาย หายไปสักพันสองพันล้านมันไม่ตายหรอกน้อง...(แต่เสียดายแน่เลยเพราะมีวิธีหามาไม่ปกติ 555)

โปรแกรม ภรรยา 1.0

2007-04-04T15:06:00.000+07:00

"คิดว่าหลายๆ คนคงเคยได้ fwd เมล์ เรื่อง "ภรรยา 1.0" มาบ้างแล้ว
เพราะเป็น joke ที่วนเวียนอยู่บนโลกของเน็ทมาหลายปีแล้ว

คำพูด:
เรียน ฝ่ายบริการเทคนิค
เรื่อง พบปัญหา (Bugs) ของโปรแกรม

เมื่อปีที่แล้วผมได้อัพเกรดโปรแกรม จาก 'แฟน 7.0' มาเป็น 'ภรรยา 1.0' พบว่าโปรแกรมนี้ มีอาการแปลกๆ รวมถึงกินพื้นที่และทรัพยากรอันมีค่าเป็นอันมาก และอาการที่เกิดขึ้นนี้ ไม่มีการกล่าวถึงในเอกสารแนะนำสินค้าเลย

'ภรรยา 1.0' ได้ทำการติดตั้งตัวเอง และทำงานเอง โดยระบบจะคอยตรวจสอบความเป็นไปของโปรแกรมอื่นๆ อาทิเช่น 'ป๊อกเด้ง 10.3' , อาร์ซีเอ 2.5' และ 'จูเลียน่า 5.0' ทำให้ไม่สามารถรันได้ และเกิดเหตุการณ์ระบบล่มขึ้น เมื่อโปรแกรมเหล่านี้ถูกเรียกใช้

ผมจึงคิดที่จะกลับไปใช้ 'แฟน 7.0' แต่ปรากฎว่าโปรแกรม Uninstaller ไม่สามารถทำงานได้ กรุณาช่วยผมด้วยครับ และขอขอบคุณล่วงหน้า

จากผู้ใช้ที่มีปัญหา…

เรียน ท่านผู้ใช้ที่มีปัญหา
เรื่อง ชี้แจงปัญหา (Bugs) ของโปรแกรม

นี่เป็นปัญหาที่ลูกค้าได้ติดต่อเข้ามาบ่อยมาก แต่ขอชี้แจงว่าปัญหานี้ เกิดจากความเข้าใจผิดในปฐมบทผู้ใช้ ส่วนมากอัพเกรดจาก 'แฟน 7.0' ไปเป็น 'ภรรยา 1.0' เนื่องจากคิดว่า 'ภรรยา 1.0' เป็นโปรแกรมอรรถประโยชน์ และเพื่อความบันเทิง ( Utilities & Entertainment )

แต่อันที่จริงแล้ว 'ภรรยา 1.0' เป็นระบบจัดการ (Operating System) ซึ่งผู้สร้างได้ออกแบบให้รันทุกอย่าง และดูเหมือนว่าคุณจะไม่สามารถ ถอดถอน 'ภรรยา 1.0' หรือแม้แต่การแปลงกลับไปเป็น แฟน 7.0' เพราะระบบจะทำการจำลอง 'แฟน 7.0' ให้ทำงานเป็น 'ภรรยา 1.0' อยู่ดี

ดังนั้นจึงไม่มีประโยชน์อันใด แต่มีบางผู้ใช้ท่านได้พยายามที่จะติดตั้ง 'แฟน 8.0' หรือ 'Small House 2.0'แต่ท้ายสุดก็มีปัญหามากขึ้นกว่าเดิม

ขอให้ท่านดูหนังสือคู่มือการใช้งานในหัวข้อ ข้อควรระวัง - สินไหมทดแทน

ผมขอแนะนำให้คุณใช้ 'ภรรยา 1.0' ด้วยความระมัดระวัง และผมอยากให้คุณติดตั้งโปรแกรม 'c:\ได้จ้ะที่รัก' เพื่อป้องกันข้อขัดแย้งจากการใช้โปรแกรม 'ภรรยา 1.0'

ทางแก้ที่ดีที่สุด ก็คือคุณจะต้องเรียกคำสั่ง 'c:\ขอโทษจ้ะที่รัก' ในกรณีที่เกิดเหตุการณ์ที่ c:\ได้จ้ะที่รัก' ไม่สามารถแก้ไขได้ ซึ่ง 'c:\ขอโทษจ้ะที่รัก' จะช่วยให้ระบบจัดการเข้าสู่สภาพปกติได้ และระบบจะทำงานได้อย่างราบรื่นต่อไป

โปรแกรม 'ภรรยา 1.0' เป็นโปรแกรมที่ดี แต่ต้องการการดูแลที่สูง คุณควรที่จะซื้อซอฟแวร์เพิ่มเติมเพื่อเพิ่มขีดความสามารถของ 'ภรรยา 1.0'

โปรแกรมที่แนะนำ คือ ‘ดอกไม้ 2.0.1' และชุดโปรแกรม 'เครื่องเพชร 5.1.2' แล้วก็ควรที่จะหลีกเลี่ยงการติดตั้ง 'เลขาสุดสวย 36.24.36' ซึ่งนอกจากจะเป็นโปรแกรมที่ไม่ได้สนับสนุนโดย 'ภรรยา 1.0' แล้ว ยังมีโอกาสสูง ที่ทำให้ระบบเสียหายได้

ขอให้คุณโชคดีนะ
ทีมงานฝ่ายเทคนิค"

ผมเอามาจาก webboard ของ freemac.net ครับ ขอขอบคุณที่แบ่งปันอารมณ์ขัน

แรงกระตุ้น

2007-03-29T18:53:00.000+07:00

นานมากๆๆๆๆๆๆ ที่ไม่ได้เข้ามาใน blog
ไม่อะไรมากไปกว่าการเป็นคนไม่มีวินัย ไม่กล้าทำงานหนัก เป็นคนไม่มีความสม่ำเสมอ ...
อย่างไรก็ตาม ไฟที่ลนก้นย่อมเป็นแรงกระตุ้นที่ดีเสมอโดยเฉพาะคนไทยขี้แหย อย่างผม...
...ผมอยากเป็นนักวิชาการที่ดี...ผมก็ใช้วิธีอื่นเพิ่มด้วย
ผมเอารูปอาจารย์พ่อผู้มีอุปการะคุณทางวิชาการอย่างล้นพ้นมาเป็นภาพในหน้า desktop pc แทนรูปแฟน
ได้ผล...งานแล่นเพราะพอจะเปิดคอมทีไร...ขนลุกทุกที (ฮา)
งานที่เคยค้างคาใกล้จะเสร็จสิ้นแล้ว
แรงกระตุ้นจึงจำเป็นมากสำหรับคนไม่มีวินัย ไม่กล้าทำงานหนัก เป็นคนไม่มีความสม่ำเสมอ
ภาพคนที่เรานับถือ หนังสักเรื่อง เพลงสักชุด หนังสือสักเล่ม ประโยคเด็ดสักดอก
อะไรเป็นสารกระตุ้นของคุณกันบ้างครับ...
ขอบคุณในการดำรงอยู่ของสารกระตุ้นเหล่านั้น...ชีวิตผมดีขึ้นมากเลยล่ะ

สังคมแห่งปัญญา ???

2006-12-06T16:45:00.000+07:00

น้องชายผมเดินมาถามว่า จะเอารูปถ่ายแนบเบอร์ที่จัดเก็บไว้ในมือถืออย่างไร...
ผมไม่ตอบ (กวนตลอด)แล้วถามว่าดูคู่มือหรือยัง
น้องมันบอกว่า มี แต่ขี้เกียจดู เสียเวลา ช่วยบอกหน่อยว่าทำยังไง
จริงๆ ผมเจอเหตุการณ์แบบนี้มามาก ทั้งเพื่อนรอบตัว ในอินเทอร์เน็ท ตามเว็บไซต์
ที่มักมีผู้ฝากข้อความถามถึงวิธีการทำโน่นทำนี่ ที่แค่อ่านคู่มือหน่อยก็จะรู้
คอลัมภ์รถยนต์ ของคุณธเนศร์ในมติชนรายสัปดาห์ ก็พูดถึงหลานสาวที่บ่นว่าแอร์เสีย จนพาไปเข้าศูนย์หาสาเหตุก็ไม่เจอ
แต่ท้ายที่สุดพบว่า ไม่ได้กดปุ่ม a/c เพื่อเปิดแอร์ !!!
ผมไม่มีอะไรจะพูดมากไปกว่าว่า ทุกวันนี้ หลายคนเชื่อว่าสังคมเราซับซ้อนและเป็นสังคมที่ใช้ฐานความรู้มากขึ้นนั้น
เห็นทีจะต้องถูกเถียง เพราะคนจำนวนมากไม่ชอบเรียนรู้ด้วยตนเอง ชอบพึ่งพิงคนอื่นโดยเฉพาะผู้เชี่ยวชาญ
โดยหารู้ไม่ว่า สิ่งที่เหมาะกับเราจริงๆมีแต่เราที่รู้ ตามคนอื่นๆแล้วก็พบว่ามันไม่ตรงใจเรา
ผมไม่เถียงว่าเรื่องสำคัญบางอย่าง อาจเกินกำลังการเรียนรู้และปฏิบัติของเรา
แต่สิ่งง่ายๆ พื้นฐานอย่างจะเปลี่ยนชื่อไฟล์ในคอมพิวเตอร์อย่างไร จะเติมน้ำในรถยนต์อย่างไร เติมน้ำแบตเตอรรี่รถตัวเองยังไง
ควรอ่านหนังสือมาสอบมากกว่า 1 เล่มหรือไม่...
มันเกินไปครับ...พี่น้องคร๊าบบบบ

Conflicts

2006-10-24T10:29:00.000+07:00

โครงการของรัฐขนาดใหญ่มักสร้างผลกระทบอย่างใหญ่หลวงต่อชุมชนพื้นที่ตั้ง
ด้วยลักษณะการดำเนินการของรัฐที่ขาดการศึกษาผลกระทบ รวมถึงละเลยการมีส่วนร่วมของประชาชน
โรงแยกก๊าซที่บ้านของผมก็เป็นตัวอย่างหนึ่ง
ผมไม่อยากรื้อฟื้นความเป็นมาของโครงการนีมากนัก
แต่อยากจะกล่าวถึงเรื่องราวภายหลังจากโครงการได้เสร็จสิ้นแล้ว
หากใครจะจำได้ ตอนที่รัฐปตท.พยายามหว่านล้อมกับชาวบ้านว่า เขาจะก่อสร้างเฉพาะโรงแยกก๊าซเท่านั้น
จะไมมีอุตสาหกรรมต่อเนื่องใดๆ ที่จะทำให้พื้นที่แถบนี้กลายเป็นแหล่งเสียสละเพื่อความเจริญ...
คล้อยหลังไม่นาน ผมได้ข่าวว่า ได้มีโครงการก่อสร้างโรงไฟฟ้าขึ้นในพื้นที่ใกล้เคียง แต่ยังไม่ทราบว่าสร้างที่ใด
ขณะที่ผมนั่งทำงานอยู่ที่มหาวิทยาลัย วันนั้นไม่ค่อยมีอาจารย์อยู่
ผมถูกเรียกตัวไปคุยกับบริษัทที่ทำการศึกษาหาพื้นที่ก่อสร้างโรงไฟฟ้า
เขาบอกผมว่ามาคุยกับอาจารย์ที่มหาวิทยาลัยของผมหลายคนเพื่อหาข้อมูลและขอคำชี้แนะ
ผมไม่มีอะไรจะบอกเขานอกจากเตือนว่า คุณควรทำตามรัฐธรรมนูญ คือศึกษาผลกระทบ เปิดให้ประชาชนเข้ามามีส่วนร่วม "ในการตัดสินใจ" ไม่ใช่ "รับฟังคำชี้แจง" ต้องแสดงข้อมูลทั้งหมดอย่างรอบด้านแก่ชาวบ้านในพื้นทีและสาธารณะชน
แสดง "ทางเลือก" ในการแก้ปัญหาการขาดแคลนพลังงานอื่นๆด้วย...
นั่นเป็นครั้งแรกและครั้งเดียวที่ผมได้คุยกับเขา ในภายหลังผมเห็นเขาก็ป้วนเปี้ยนในมหาวิยาลัยอยู่พักนึง
เนื่องจาก รัฐคงมีบทเรียนกรณีท่อก๊าซมาบ้าง ในกรณีโรงไฟฟ้านี้ เมื่อตัดสินใจว่าจะเอาแน่แล้ว ก็เริ่มดำเนินการแจกตามเคย
เช่น ให้เงินโรงเรียน ชุมชน ชาวบ้าน ฯลฯ ที่แยกยลมากคือการไปเอาชื่อของผู้นำชุมชนหรือปราชญ์ชาวบ้านที่มีชื่อเสียงในพื้นที่มาเป็นคณะกรรมการด้วย
อาจเพื่อแสดงให้เห็นว่าได้ให้ชุมชนมีส่วนร่วมแล้วนะ อะไรทำนองนั้น
จะด้วยความเต็มใจหรือรู้เท่าไม่ถึงการก็ดี ผู้นำชุมชนหรือปราชญ์ชาวบ้านที่มีชื่อเสียงดังกล่าว ได้สร้างความขัดแย้งกับชุมชนที่เขาอยู่อาศัยเสียเอง
สร้างความแคลงใจว่า ตกลงพวกเขาได้คิดถึงชุมชนจริงๆหรือกลายเป็นเครื่องมือของรัฐไปแล้ว
ผู้นำชุมชน NGO และชาวบ้าน ต่างฝ่ายต่างอึกอัก อีหลักอีเหลื่อเต็มทีเวลาเจอหน้ากัน ในเวทีการพัฒนาชุมชนที่มีอยู่มากมาย
เพราะโครงการของรัฐขนาดใหญ่ไม่เคยมีความชัดเจนถูกต้องตามเจตนารมณ์ของรัฐธรรมนูญ...
ทุกวันนี้ ผมไม่อยากจะจินตนาการถึงสังคมบ้านตัวเองในอนาคตว่าจะเป็นอย่างไร
วิกฤติมลพิษ ผู้คนพลุกพล่านแออัด อาชญากรรมขยายตัว ประชาชนขัดแย้ง ฯลฯ
...มาใช้ชีวิตอยูที่นี่ด้วยกันไหมครับ ท่านผู้บริหาร ปตท. กฟผ. และท่านผู้ได้ประโยชน์จากโครงการทั้งหลาย ?

Content and process

2006-09-26T21:04:00.000+07:00

นักศึกษาคนหนึ่งมาหาผมด้วยใบหน้าเคล้าน้ำตา หลังจากได้ทราบผลคะแนนสอบกลางภาค
เขาผิดหวังกับคะแนนที่ได้ และไม่เข้าใจว่า ทั้งๆที่พยายามอ่านหนังสืออย่างหนักแล้ว ทำไมคะแนนจึงออกมาน้อยอีก
อนิจจา...ผมไม่สามารถช่วยอะไรได้ นอกจากพยายามถามถึงที่มาของปัญหา...
แม้ข้อสอบก็ไม่ได้นอกเหนือจากที่เรียน แต่เขามีปัญหาในการทำความเข้าใจเนื้อหา
ผมพยายามชี้ว่า หากไม่เข้าใจในเนื้อหา ก็สามารถหาทางออกได้ เช่น ...
ไปถามอาจารย์ที่สอน แต่ไม่ควรไปตัวเปล่า หากควรพกเอาการวิเคราะห์ของตัวเองไปด้วย
อ่านหนังสือเพิ่มเติม โดยเฉพาะต้นตำหรับที่เป็นภาษาอังกฤษ
ถามเพื่อน
ถามไปถามมา ผมชักสังเกตอะไรบางอย่างได้ว่า...
นักศึกษาไม่กล้าไปถามอาจารย์ อาจเพราะอาจารย์ชอบถามมาก ให้เราพูดวิเคราะห์เองก่อน ซึ่งเขาไม่ชอบ อยากได้ความรวดเร็ว
นักศึกษากลัวการอ่านหนังสือภาษาอังกฤษ ทั้งๆที่หากได้หัดลองอ่านแล้วจะคล่องขึ้นได้ในเร็ววัน
นักศึกษาชอบถามเพื่อน แต่ก็ชอบถามแบบว่า ทำยังไงวะ ตอบว่าอะไร ขอลอกหน่อย ...
ผมจึงตระหนักว่า หากเราชี้นำหรืออธิบายเนื้อหากับพวกเขาอย่างเดียวอาจไม่เพียงพอ
เพราะยังมีความรู้อีกมากในโลกนี้ที่น่าสนใจ และแม้เรื่องทางเศรษฐศาสตร์ที่ผมสอนเอง ผมก็รู้ไม่หมด ไม่สามารถอธิบายได้ทุกเรื่อง
เราจึงจำเป็นต้องสอนหรือชี้นำใน "วิธีการเรียนรู้" เช่น
วิธีค้นหาข้อมูลทาง internet, วิธีการตั้งคำถามหรือสมมติฐาน วิธีการหาคำตอบ
พูดง่ายๆก็คือ ต้องไม่ลืมที่จะสอน "เครื่องมือ" เพราะในอนาคตหากมีปัญหา ข้อสงสัยไม่เข้าใจ ก็จะสามารถแก้ปัญหาด้วยตัวเองได้...
แต่อาจต้องใช้เวลาหน่อย หากจะปรับตรงนี้เพราะจากการที่ผมได้ลองสอนเพื่อนอาจารย์คนหนึ่งซึ่งมักมีปัญหากับคอมพิวเตอร์ ว่าเวลาคอมมันมีข้อความเตือน หรือไม่ทำอย่างที่เราบอก ให้อ่านดูก่อนว่ามันบอกเราว่าอะไร หรือมันเป็นปัญหาอะไร แล้วจึงไป search ดูทาง internet หรือ help ของโปรแกรมก็ได้ ...
แหะๆ...ทุกวันนี้พี่แกยังโวยวายเรียกหาผมทุกครั้งที่เจอปัญหาอยู่เลยครับ -_-"

Let's start a democracy again !!!

2006-09-21T13:02:00.001+07:00

After the soldiers and polices have siezed the power from the prime minister, Taksin, by referring about the current corruption and conflicts, many questions emerge among Thais.
What's going on, especially about Thai democracy regime?...
Is this a backward development, even Thais are appreciated?
When will "a real democracy develoment" be settled in Thailand?
Keep walking, even if we had stumbled...

จอมยุทธไร้กระบี่

2006-09-04T00:49:00.000+07:00

สุรารสขมฝาดเฝื่อน ไร้ร้างนารี รอบข้างเดียวดาย
เหล่านี้ด้านหนึ่งกลับเป็นเหมือนวิมานสวรรค์สำหรับผู้เปลี่ยวเหงา
ผู้ซึ่งนิยมดิ่งลึกลงในห้วงความทุกข์ด้วยความสำราญ...
ไม่รู้เพลาผ่านไปเท่าไหร่แล้ว พลันเหลือบไปมองผนังด้านหนึ่งของร้านสุรา
ผนังที่มักปรากฎถ้อยคำกระตุ้นจิตวิญญาณของความเป็นมนุษย์
"จอมยุทธที่แท้ แม้มีเพียงกิ่งไผ่ ก็สามารถทำให้กลายเป็นศาตราวุธชั้นเลิศได้"
...อาจด้วยความต้องการสั่งสอนผู้คนให้เลิกติดยึดกับวัตถุ
...อาจด้วยความเรียบง่ายใช่หรือไม่ ที่เป็นเบื้องหลังความจริงแท้
แต่ก็ให้สงสัยว่า กว่าท่านจอมยุทธจะใช้กิ่งไผ่แทนยอดศาตราวุธได้
กลับต้องผ่านความซับซ้อนมาสักเท่าใด
กลับต้องขมขื่นกับหนทางที่มองไม่เห็นความง่ายสักกี่หนาว
นั่นเพราะ...ความเรียบง่ายมิใช่ความมักง่าย

โต้วาที

2006-08-16T22:04:00.000+07:00

นักศึกษาของผมจัดการโต้วาทีขึ้น โดยกำหนดญัตติเป็นเรื่องทางเศรษฐศาสตร์
เช่น รายจ่ายสำคัญกับเศรษฐกิจมากกว่าการออม การว่างงานมีผลเสียต่อเศรษฐกิจมากกว่าเงินเฟ้อ
และหลีกเลี่ยงญัตติทำนองว่า
"ไก่แก่ดีกว่าแม่ปลาช่อน"
"เมียน้อยดีกว่าเมียหลวง"
"ดาราช่อง 7 ดีกว่าช่อง 3"
-_-" และ ฯลฯ
ตอนแรกผมนึกว่า การโต้วาทีทางวิชาการอาจจะน่าเบื่อ
แต่ผมคิดผิดถนัด นักศึกษาของผมนอกจากฝีปากพอใช้ได้แล้ว
ยังมีการค้นคว้าข้อมูลมาอัดกันไปมาอย่างเมามัน
ไม่ได้สักแต่พูดแค่คารมดีแต่ไร้สาระ...'O_O"
เอาเข้าจริง มีหลายเรื่องที่ผมประหลาดใจกับคนรุ่นใหม่ๆ
บางเรื่องผมนึกว่าพวกเขาละเลยไม่ให้ความสำคัญ
แต่แท้จริงหาได้เป็นเช่นนั้น กลับเป็นผมเองต่างหากที่ยังติดกับโลกทัศน์เก่าๆ
นึกแล้วก็อดขำผู้ใหญ่หลายๆคนไม่ได้ ที่เที่ยวไปแนะนำหรือด่าทอวัยรุ่นว่าเป็นพวกไร้สมองอยู่ในกะลาแคบ
โดยไม่ได้ดูตัวเองเลยว่าคนอื่นเขาไปถึงไหนกันแล้ว...
ระวังก็แล้วกันนะครับ
กะลาที่ท่านเห็นว่าเป็นของคนอื่น
จริงๆแล้วอาจเป็นของท่านเองนั่นแหละ ที่ครอบหัวอยู่จนมองอะไรไม่เห็นเลย
แม้แต่แสงสว่างเพียงเล็กน้อย...ก็ไม่มี

ข้างใน?

2006-07-13T11:33:00.000+07:00

ด้วยความเชื่ออันใดในดวงจิต
ด้วยความคิดอย่างไรในห้วงฝัน
ด้วยเรื่องราวผ่านวัยอย่างใดกัน
จึงหยามหยันบีฑาประชาชน

อคติอันใดในเบื้องลึก
จึงโหมศึกโครมคั่งดังห่าฝน
โทสะกร้าวโน้มน้าวจิตผิดเพี้ยนคน
เห็นแก่ตัวเห็นแก่ตน...จนบรรลัย

อุทิศเพื่อ iPod

2006-06-23T00:36:00.000+07:00

iPod เป็นเครื่องเล่นเพลงดิจิตอลที่ได้รับความนิยมสูงมากอยู่ในขณะนี้ โดยเฉพาะต่่างประเทศ
ความจุของเครื่องมีตั้งแต่ 512 Mb จนถึง 60 Gb (ความจุคอมพิวเตอร์เครื่องนึงเลยนะนั่น!!!)
และผนวกความสามารถอื่นๆเข้าไปอีกมากมาย
เช่น ปฏิทิน เกมส์ นาฬิกาปลุก ดูรูป ดูไฟล์วิดีโอ ฯลฯ
สนนราคาเริ่มจากประมาณ 3000 จนถึง 18000 บาท
กระแส iPod นั้นแรงมาก จนผู้คนจำนวนไม่น้อยที่มิอาจต้านทานความอยากได้อยากมีที่เกินตัว
สามารถทำอะไรก็ได้เพื่อให้ได้มาซึ่ง iPod
นั่นจึงนำมาซึ่งอาชญากรรมเพื่อ iPod...
ผมเจอข่าวดังกล่าวในเว็บไซต์ต่างประเทศหลายข่าว เช่น เด็กอายุ 17 ปีคนหนึ่งกับพวก ไปรุมชิง iPod จากเด็กอายุ 15 ปี
ซึ่งเด็กคนนั้นขัดขืน จึงถูกทำร้ายจนตาย...
ส่วนหนึ่งสังคมปฏิเสธไม่ได้ว่า ได้อนุญาตให้บริโภคนิยมขยายตัวอย่างไม่บันยะบันยัง
สนใจมีสินค้าที่แสดงภาพลักษณ์มากกว่าความจำเป็นในการใช้งาน ...
อย่างไรก็ตาม เว็บไซต์แห่งหนึ่ง (www.spymac.com) คงเล็งเห็นความต้องการ iPod ของประชากรโลกที่มีล้นพ้น
จึงได้เปิดบริการเป็นตัวกลางให้ผู้มี iPod กับคนที่ไม่มีแต่อยากได้มาเจอกัน
โดยให้คนที่มี iPod เข้่ามาโพสว่าอยากได้อะไรเป็นสิ่งแลกเปลี่ยนกับ iPod ของตัว เช่น ขอแลก iPod กับเครื่องเกมส์, แลกกับการช่วยเลี้ยงลูกให้, แลกกับต้นไม้ผลหายาก, แลกกับรถมินิ (โดยบวกเงินให้อีกพันเหรียญ) !!! ฯลฯ
ส่วนคนที่ไม่มีก็มาโพสว่า อยากได้ iPod รุ่นใดและจะให้หรือทำอะไรเป็นการแลกเปลี่ยน เช่น อยากได้ iPod แลกกับรูปเพื่อนสาวที่มี, แลกกับการช่วยก็อปวิดีโอเทปเป็นดีวีดี, แลกกับการออกแบบโลโกบริษัทให้, แลกกับกีตาร์ ฯลฯ
ลองเข้าไปดูได้นะครับว่า ตกลงแล้วมีการตกลงกันได้ในกรณีใดบ้าง
พูดให้เป็นเศรษฐศาสตร์ก็คือ ดุลยภาพเกิดที่ข้อเสนอใหนบ้างครับ

ชีวิตกลางแจ้ง

2006-06-14T15:43:00.000+07:00

เมื่อวันอาทิตย์ที่ผ่านมา พระมารดาของผมดำริขึ้นว่า
อยากจะลองปลูกข้าวโพดหวาน เพื่อแซมพื้นที่ว่างระหว่างต้นยางที่ปลูกใหม่ดู
กรรมก็เลยมาตกอยู่กับผม ลูกชายคนโต ผู้ซึ่งเพิ่งกลับจากการขับรถยนต์ไปส่งให้แฟน
...จากสงขลาไปมหาสารคาม !!!
เมื่อเท้าเหยียบลงที่บ้านตอนเช้า ผมก็ต้องเดินทางไปสวนตอนเที่ยงวันทันที
แดดเปรี้ยงในตอนบ่ายแบบไร้เมฆา หลังสู้ฟ้า หน้าสู้ดิน และจอบเล็กหนึ่งอัน
ขุดเป็นหลุมเล็กๆ บนแปลงดินยาวกว่า 50 เมตร สามแถว
โดยมีแม่และน้องเดิมตามหลังเพื่อหยอดเมล็ดข้าวโพดลงหลุมแล้วกลบ...
...แค่สองชั่วโมงเท่านั้นเองครับ
ผมแทบลมจับ นี่ชาวสวนชาวนาเขาทนกันได้ยังไงนะ
นึกแล้วก็รู้สึกอินถึงความยากลำบากของเกษตรกรกว่าจะได้เงินมาสักบาท
คิดแล้วอายตัวเองขึ้นมา เวลาไปซื้อของชาวบ้านแล้วต่อแหลก เขาไม่ลดก็เซ็ง
แต่เวลาซื้อของห้าง ของแบรนเนม ไม่เห็นจะบ่นอะไร...
สังคมเราคงเข้าใจกันและกันมากกว่านี้นะครับ หากได้ลองมีวิถีชีวิตหรือประสบการณ์ร่วมกันบ้าง
เพื่อจะได้มีจินตนาการมากขึ้นในการทำความเข้าใจวิถีชีวิตของคนอื่น
เผื่อวันหน้าวันหลัง เวลาม็อบมาประท้วงรัฐบาลแล้วรถติด จะได้ไม่หงุดหงิดจนไร้สติ...

ครูจูหลิงและท้องฟ้าอันมืดครึ้ม

2006-05-28T21:52:00.000+07:00

ข่าวการถูกทำร้ายของครูจูหลิงสร้างความสะเทือนใจให้ประชาชนอย่างสูง
นาทีต่อนาทีของการถูกทำร้ายถูกเล่าอย่างละเอียดยิ่งกว่าหนังอินดี้สุดโหดเท่าที่ผมเคยดูมา
แต่เอาเข้าจริง ผมรู้สึกว่าไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงจากสิ่งที่เคยเกิดขึ้นมาแล้ว
นั่นคือ เราทราบว่าเกิดความรุนแรงหน้าฉากหรือปลายเหตุว่าเกิดอะไรขึ้น
แต่ไม่เคยรู้เสียทีว่า ต้นเหตุมันมาได้อย่างไร
ความรุนแรงที่เคยเกิดขึ้นแล้วให้บทเรียนกับการแก้ปัญหาของรัฐจริงหรือไม่
หรือความรุนแรงที่ที่ปรากฎให้เห็นอยู่ทุกๆวันนั้น มันเป็นอย่างที่ข่าวว่าจริงหรือไม่...
เพื่อนผมคนหนึ่งบอกว่า เขารู้จักกับคนที่ทำงานในพื้นที่ที่ครูจูหลิงถูกทำร้าย ในวันนั้นเขาเล่าว่ารู้จักผู้หญิงที่เข้ามาจับตัวครูแค่คนสองคนเท่านั้น
ที่เหลืออีกโขยงไม่รู้ใคร ชาวบ้านก็ไม่รู้จักจึงไม่กล้าเข้าไปช่วยเพราะกลัวเหมือนกัน
นอกจากนี้ ทหารตำรวจที่ทำหน้าที่ตามหมู่บ้านต่างๆไม่ใช่คนคุ้นเคยกับชาวบ้านอีกต่อไป
หากแต่เป็นคนจากพื้นที่อื่นซึ่งไม่รู้จักชาวบ้านดีพอ และกลายเป็นเป้าที่โดดเดี่ยวรอคอยความตายรายวัน...
...แล้วมึงจะให้ทำยังไงวะ ใครบางคนอาจต้องการย้อนถามผม
ผมไม่รู้หรอกครับ ว่าจะมีทางใหนที่แก้ปัญหาได้ดี
แต่การที่เรา "คนนอก" คิดกันไม่ออก ก็น่าจะเปิดโอกาสให้คนในพื้นที่ได้คิดเองหรือร่วมกับเราคิด
อาจารย์นิธิและอาจารย์เกษียรเฝ้าเขียนบทความเสนอความเห็นมานานโดยไม่ย่อท้อ ซึ่งได้เสนอแนวทางหลายแนวทาง
ทั้งการหาทางเพิ่มการมีส่วนร่วมทางการเมืองการปกครองของคนในพื้นที่ การเป็นพื้นที่พิเศษ การยอมรับวัฒนธรรมมลายูในรูปแบบทางการมากขึ้นเป็นต้น
ผมก็เห็นคล้อยตามเช่นกัน โดยเห็นว่าพื้นที่ดังกล่าวอาจถูกมองเป็นพื้นที่พิเศษได้เช่นเดียวกับกรุงเทพฯ
เพียงแต่ความพิเศษของเขาอยู่ที่วัฒนธรรม ไม่ใช่การทำเงินทางเศรษฐกิจอย่างเป็นถุงเป็นถัง

เอาไหมล่ะ

2006-04-17T23:37:00.000+07:00

ในชั้นเรียนวิชาปรัชญาการเมืองของอาจารย์เกษียร
ตอนหนึ่งของวิชา ท่านอาจารย์ตั้งคำถามทำนองว่า
"เอาไหม ถ้ามีนำ้วิเศษซึ่งดื่มแล้วสามารถทำให้ความชั่วร้ายต่างๆหมดไปจากโลกนี้...ถ้ามันมีจริงๆ คุณจะดื่มมันไหม"
เหมือนจะตอบง่าย แต่ยากเหมือนกันสำหรับผม เพราะมีคำถามมากมายเกิดขึ้นในหัว เช่น
ความช่ัวร้ายคืออะไร โลกที่ไม่มีความชั่วร้ายเลยจะดีกว่าที่เป็นอยู่จริงหรือไม่
ผมจะมีความสุขกับการเป็นคน"บริสุทธิ์"มากกว่าคนที่ความดีเลวผสมปนเปกันแน่หรือ...ฯลฯ
...เพื่อนร่วมชั้นก็นิ่งไปตามกัน
อาจารย์เกษียรถามต่อว่า ที่พวกคุณนิ่งกันอยู่นี่
เพราะไม่มั่นใจใช่ไหมว่า โลกที่ขาวบริสุทธิ์ มันจะดีกว่าโลกที่ความดีเลวมันปนเปกันอยู่
เพราะโลกที่มีความชั่วร้ายเลวทรามมันดีกว่าโลกที่ไม่มีมันเลยใช่หรือไม่...
...อาจารย์ครับ ทุกวันนี้แม้ผมยังตอบไม่ได้
แต่ผมก็รู้สึกยินดีกับการมีชีวิตอยู่มากขึ้นกว่าเดิมครับ

ณ มุมหนึ่ง

2006-04-11T22:35:00.001+07:00

สวนป่าต้นไม้ใหญ่ในมหาวิทยาลัยของผม
รอดพ้นจากการจองล้างจองผลาญจากผู้บริหารมหาวิทยาลัยมาแล้วไม่ต่ำกว่า 3 ครั้ง
เกือบทั้งหมดล้วนอ้างเหตุผลสวยหรูในนามของการพัฒนา
พัฒนาด้วยสิ่งก่อสร้าง โดยไร้การศึกษาที่เป็นวิชาการ อันสถาบันการศึกษาระดับอุดมศึกษาควรกระทำ
เมื่อถูกประท้วงหนักเข้าก็หลุดปากมาว่า ก็แค่อยากจะสร้างตรงสวนป่านี่แหละ ใครจะทำไม
ล่าสุด คณะผมซึ่งเป็นคณะใหม่ ได้รับอนุมัติงบประมาณก่อสร้างมาแล้ว ก็ยังทะลึ่งเปลี่ยนที่ก่อสร้างจากแผนที่วางไว้มาเป็นที่สวนป่าอีก
และเป็นอีกครั้งที่ประชาคมได้ร่วมกดดันจนต้องถอยกลับไปสร้างที่อื่น...
...จุดเริ่มของการต่อสู้ของที่นี่ก็เริ่มจากคนแค่ 5-6 คน จนขยายไปเป็นพัน
การกดดันที่ชาวประชาคมช่วยกันทำนอกจากล่ารายชื่อ ออกสารชี้แจงแล้ว
ยังมีการจัดกิจกรรมต่างๆ หนึ่งในนั้นคือเชิญ ดาบวิชัย สุริยุทธ (ยศในขณะนั้น) มาพูด
ที่ประทับใจผมก็คือ ตอนที่นักศึกษาคนหนึ่งตั้งคำถามไปว่า
อยากให้ดาบวิชัย บอกอะไรกับคนที่รักต้นไม้ที่นี่ หรือกับประชาชนไทยหน่อย แม้แต่คนที่เคยคิดว่าแกบ้า
ดาบวิชัยตอบว่า
"เรื่องน่าเศร้าที่สุดของคนเราก็คือ การที่รู้ว่าอะไรดีแล้วไม่ยอมทำ"...
...และล่าสุด...รสนา โตสิตระกูล: “เวลาที่เราต่อสู้ อย่าไปสนใจว่าจะแพ้หรือชนะ ให้ดูว่ามันเป็นเรื่องที่ถูกต้องไหม ถ้าถูกต้อง ก็ต้องสู้อย่างเต็มที่”
ใช่แล้วครับ...ณ มุมหนึ่ง สังคมไทยยังคงน่ารักเสมอ

ไม่มี "เสรี" ในข้อตกลงการค้าระหว่างประเทศ

2006-04-10T23:49:00.000+07:00

เรื่องเล่าทางเศรษฐศาสตร์อันหนึ่งที่ว่า
การค้าที่เสรีนั้น จะนำมาสู่สิ่งที่ดีกว่าให้กับประเทศ โดยเฉพาะเมื่อมองในกรอบทางทฤษฎี
ในโลกความเป็นจริง ซึ่งประเทศมีความไม่เท่ากันทั้งในเรื่องทุน อำนาจ หรือเทคโนโลยี
การพร่ำบอกให้เปิดการค้าเสรี สำหรับผมแล้วมันค่อนข้างตลก
เหมือนกับบอกว่า เราควรจะใช้กฎเดียวกันนะ หากจะเตะฟุตบอลแข่งกัน เช่น เล่นครึ่งละ 45 นาที เล่นเต็มสนาม ทีมละ 11 คน
แต่ขอโทษทีที่ฝ่ายหนึ่งเป็นเด็กอนุบาล อีกฝ่ายหนึ่งเป็นเด็กมหาลัย...
สำหรับผมแล้ว ความดีของการค้าเสรี เป็นเรื่องเล็กกว่าผลประโยชน์ที่คนในชาตินั้นๆ จะได้
เหมือนกรณี FTA ไทย-อเมริกา ที่เราต้องพิจารณาผลประโยชน์ของคนในชาติ ทั้งโดยรวมและโดยผลกระทบให้ดี
โดยไม่กล่าวอ้างลอยๆแต่เพียงว่า คนบางกลุ่มควรเสียสละเจ๊งไป เพื่อการ้คาเสรี เพื่อให้คนอื่นๆ (ซึ่งมักมีจำนวนไม่มาก) ดีขึ้น
เพราะเอาเข้าจริง มันไม่สำคัญว่า เราค้าขายกันเสรีจากข้อตกลงหรือไม่ แต่เรา"ได้" จริงๆ จากข้อตกลงนั้นหรือเปล่า

Free rider ทางการเมือง

2006-04-10T00:05:00.000+07:00

ท่ามกลางการต่อสู้ทางการเมืองทั้งที่เกิดมาแล้ว กำลังเกิดขึ้น และที่จะดำเนินต่อไปนั้น
คงมีคนจำนวนไม่น้อยที่เลือกเป็น "ผู้สังเกตการณ์"
พูดอย่างตรงไปตรงมาก็คือ กูขอดูเฉยๆ นั่นเอง
ผมก็เป็นหนึ่งในนั้น ผมผู้ซึ่งเป็น Free rider ทางการเมือง
นั่นก็เพราะผมได้ประโยชน์ หากการต่อสู้ของพันมิตรบรรลุวัตถุประสงค์ (ซึ่งก็เห็นได้ว่าสำเร็จไปส่วนหนึ่ง ทำให้ต้องยุบสภา ทักษิณไม่รับตำแหน่งนายกทางการ) โดยที่ผมไม่ต้องทำเสียต้นทุนอะไร เช่น ไม่ต้องไปตากแดด ตะโกนจนเสียงแหบ เสี่ยงกับเจ้านายที่ชอบทักษิณแล้วพาล หรือเสียต้นทุนอื่นๆ
ที่สำคัญ พันมิตรไม่สามารถกีดกันให้ผม คนที่ไม่จ่ายราคาการประท้วงทักษิณ รับประโยชน์ที่พันมิตรสร้างขึ้นมาจนสำเร็จได้
ที่จริง พลังกดดันของพันธมิตรคงมีมากกว่านี้ หากคนตีตั๋วฟรีอย่างผมเข้าร่วมด้วย...

...ไหนๆก็กัดตัวเองพองามแล้ว ผมอยากจะแสดงความเห็นสักเล็กน้อยว่า
ผมรู้สึกเสียดายที่ประเด็นการเรียกร้องหลายอย่างที่มุ่งเพื่อไล่ทักษิณมากเกินไป โดยมิได้ใช้โอกาสนี้ โหมกระแสการทบทวนยุทธศาสตร์การพัฒนาประเทศที่ลำเอียง ทบทวนสถาบันทางเศรษฐกิจ การเมืองต่างๆ ที่ขัดกับสิทธิเสรีภาพ การเข้าถึงและจัดการทรัพยากรท้องถิ่นและความเท่าเทียม
อาจจะพอเข้าใจได้ว่า สิ่งดังกล่าวจะเกิดได้อารมณ์ของสังคมต้องถึงระดับหนึ่งซะก่อน
แต่ก็อีกนั่นแหละ
ผมกลัวว่า นานๆไป เราจะคิดอะไรกันไม่ออกนอกจากคำว่า ท้าาากกกกสิน ออกไป

ร้อนจัง

2006-02-28T12:02:00.000+07:00

ช่วงนี้ เหตุการณ์บ้านเมืองช่างร้อนแรงรับหน้าร้อนกันดีจริง
ท่านนายกทักษิณคงจามบ่อยพิลึก เพราะมีแต่คนบ่นถึงดังๆ ว่า ทักษิณออกไป ๆ ๆ ๆ
เมื่อคืนฟังคุณสุดารัตน์ มาแก้ตัวให้ พร้อมทั้งพยายามโน้มน้่าวให้เห็นว่า
การเมืองนอกระบบทางการ เป็นการเมืองที่สกปรก น่ารังเกียจ และที่สำคัญ ไม่เป็นประชาธิปไตย
เอาเข้าจริง ข้ออ้างนี้ใช้กันมานมนาน คำเช่นว่า คุณไม่มีสิทธิ์ด่ารัฐบาล ถ้าอยากนักก็สมัครสส.เข้าสภามาสิ
ผมไม่รู้ว่ามีคนไทยจำนวนมากน้อยแค่ไหนที่อ่อนไหวไปกับวาทกรรมเหล่านี้
ขึ้นชื่อว่าวาทกรรม มันก็เน้นถึงการแย่งชิงอำนาจในการผูกขาดความจริง มากกว่าเนื้อหาสาระที่รอบด้าน
ผมลองคิดว่า วาทกรรมห่วยๆเหล่านี้ หากไปพูดให้ชาติที่เขามีประวัติศาสตร์การต่อสู้ของประชาชนโดยส่วนใหญ่เพื่อเสรีภาพมา
เขาคงนั่งขำและส่ายหัวกับนักการเมืองและประชาชนไทยบางส่วนที่ยอมเชื่ออะไรหลายอย่างง่ายๆ โดยไม่ศึกษาข้อมูลให้รอบด้าน
ผมไม่ได้บอกว่าฝรั่งดีกว่าหรอกครับ
เพียงแต่ผมเห็นว่าบางอย่างเราคงดีกว่านี้
หากประชาชนไทยตระหนักถึงความสำคัญของความรู้และการมีสติ
อืม...แต่ก็อีกนั่นแหละ จะให้คนไทยคิดอะไรไกลตัวแบบนั้นอาจเป็นไปได้ยาก
หากในแต่ละวัน ปัญหาของพวกเขายังวนเวียนอยู่กับปากท้อง หนี้สิน และโครงสร้างทางสถาบันที่เอาเปรียบ

เรื่องน่าภูมิใจของคนไทย

2006-01-23T23:58:00.000+07:00

เป็นที่น่าภูมิใจว่า...
...เรามีนายกที่เชื่อว่าสามารถแก้ไขปัญหาความยากจนได้ด้วยเรียลลิตี้โชว์
...เรามีนายกที่ขี่มอเตอร์ไซด์ใส่แว่นดำออกทีวีโดยไม่ใส่หมวกกันน็อคตามกฎหมาย
...เรามีนายกที่สอนเด็กๆว่าให้รู้จักขยันอ่าน ขยันคิด แต่กลับบอกผู้ใหญ่ว่าไม่ต้องคิดมาก เชื่อผมเถอะ
...เรามีนายกที่บกพร่องโดยสุจริต และลูกของท่านทุจริตโดยไม่เจตนา คนเลียแข้งขาอ้วนท้วนสมบูรณ์
อืม...เรามีนายกกันทำไมนี่???

ชีวิตภายใต้พ.ร.ก.

2006-01-23T23:54:00.000+07:00

เป็นเวลากว่า 2 อาทิตย์ที่ผมดำรงชีวิตในช่วงวันหยุดเสาร์อาทิตย์ในพื้นที่อ.จะนะบ้านผม

ผมพยายามสังเกตว่าชีวิตมีความแตกต่างอะไรจากเดิมบ้าง แต่ก็ไม่พบ

แต่วันก่อน พี่ชาวมุสลิมคนหนึ่งได้บอกผมว่า เดี๋ยวนี้เขาไม่สามารถมานั่งกินน้ำชาพูดคุยกันหลังทำพิธีละหมาดได้แล้ว

เพราะทางการห้าม

ได้ฟังแล้วก็ค้นพบว่า คนอย่างผมอาจจะไม่ใช่คนแรกๆที่ถูก พ.ร.ก. บั่นทอนวิถีชีวิต

แต่เป็นบุคคลที่ พ.ร.ก.สงสัยและระแวง นั่นคือ ชาวมุสลิม

ประโยชน์ที่ตกกับสังคมชาวจะนะสำหรับผมไม่มีอะไรเป็นชิ้นเป็นอันเลย

ผมผู้เข้าวัดตามแม่บ่อยๆยังคงรู้สึกปลอดภัยและไม่ปลอดภัยเท่าเดิม

แต่พี่ๆชาวมุสลิมของผมต่างหากที่วิถีชีวิตถูกลดทอน

ทหาร ตำรวจอาจทำงานได้ง่ายขึ้นในแง่สงสัยใครก็จับมันซะก่อนค่อยว่ากัน

แต่การข่าวก็ยังไม่พัฒนา ยังมีหลายคนที่ชาวบ้านต่างเซ็งกันเป็นแถบเมื่อทราบว่าทางการสงสัย

ความหวาดระแวงกันและกันจึงขยายตัวอย่างกว้างขวาง

ทหาร ตำรวจ ขี่รถตรวจด้วยความขมึงเกร็ง ชาวบ้านก็หวั่นๆจะโดนลูกหลงหรือใส่ร้าย

ยังไม่นับว่า จะนะบ้านผมปัจจุบันมีอาชญากรรมเกิดบ่อยขึ้น จากผู้คนต่างถิ่นที่เข้ามาในนามของความเจริญจากท่อก๊าซ

ไม่มีใครรู้ว่าใครเป็นใครอีกต่อไปแล้ว

ไม่มีใครรู้ว่าใครบ้างที่ไว้ใจกันได้

ไม่มีเข้าใจว่าทำไมคนจำนวนมากต้องมารับกรรมจากความผิดพลาดในการบริหารและแก้ไขปัญหาของคนบางคน

ซึ่งเมื่อแก้ไม่ได้ด้วยกำลัง ก็หันมาแก้ด้วยการทวีคูณการใช้กำลังทั้งจากปืนและกฎหมาย

...เสียงของคนจะนะที่เคยประท้วงและชี้แจงรัฐด้วยเหตุผลตั้งแต่กรณีท่อก๊าซจนถึง พ.ร.ก.ยังดังก้องอยู่ในหัวผม

...สังคมไทยคงต้องรอให้ลมหายใจของหลายๆคนหมดลงเสียก่อน จึงจะยอมเอ่ยคำว่า...

"เราต้องหันมาคุยกันและช่วยกันแก้ปัญหาอย่างจริงจังแล้วครับ พี่น้อง"

เสียง บ๊อกๆ จาก Blog Blog

2006-01-23T23:53:00.000+07:00

"นักวิชาการคงทำได้แต่เห่า เห่าไปเรื่อยๆ แต่ก็ต้องเห่า เพราะบางอย่างมันก็เห่าจนได้เรื่องเหมือนกัน..."

เป็นความตอนหนึ่งที่ อ.รังสรรค์ พูดขึ้นในการอภิปรายในที่ประชุมนักเศรษฐศาสตร์แห่งชาติครั้งที่ 1 เมื่อวันศุกร์ที่ 28 ต.ค.

ในสภาพการณ์และโครงสร้างทางสถาบันแบบทักษิณ...

นักวิชาการจะเลือกเห่าเรื่องอะไรบ้าง ก็คงแตกต่างกันตามความถนัดและสนใจของแต่ละคน

รูปแบบการเห่า แน่นอนก็แตกต่างกันด้วย...

หนึ่งในรูปแบบการเห่าที่น่าสนใจก็คือ Blog ของเรานี่แหละครับ

แหม แรกๆว่าจะสบายๆ ชิล ๆ กัน ไปๆ มาๆ ก็คุยกันจนน้ำเสียงเริ่มคล้ายการเห่า...

...แต่เป็นการเห่าที่รื่นหู กว่าการพ่นความตอนเช้าวันหยุดของใครบางคน...

หนังสือ Blog Blog ของปิ่น ปรเมศวร์ ที่อยู่ในมือผม แม้ว่าผมจะไม่ค่อยได้ร่วมเห่า แต่ก็ติดตามเสียงเห่ามาไม่น้อย

บางเสียงเห่าพลิ้วไหว บางเสียงทารุณแก้วหูแต่ถูกใจคอซาดิส

บางเสียงเนิบนาบ บางเสียงสุขุมนุ่มลึกมากลีลา คุ้มค่าราคาจ่ายเกือบสองร้อย และสะใจผู้ชอบละลายทรัพย์อย่างพี่ภิญโญ (ฮา)

...เราแต่ละคนเห่าไปทำไม ? ...

ใครจะไปรู้มึงละ จะรู้ก็แต่ตัวผมเองที่รู้สึกว่า บางทีเวลาได้เห่ามันเหมือนการแสดงตัวตนอย่างหนึ่ง

เนื่องด้วยสิ่งที่เราเห่าเนื้อแท้แล้วเสียงก็มาจากข้างในของคนนั้นแหละ

เสียงที่เห่าใส่กันไปมา ช่วยตกแต่ง ตัดต่อ เรียงร้อยตัวตนที่ยังกระจัดกระจาย ให้เข้าที่เข้าทาง

...ให้แน่ชัดในความคิดที่อยู่ภายใน...

...แม้ชุมชนของเราจะชอบเห่า ซึ่งอาจจะระคายหูบางคน

แต่เราก็ยินดีถูกเห่ากลับเสมอ ด้วยความยิ้มแย้มและเลือดซิบ

มิได้เป็นละครสร้างภาพตบตายามเช้า ที่มีแต่พ่นใส่หน้าประชาชนไทย โดยไม่สนใจว่า น้ำลายมันจะเลอะหน้าพี่น้องขนาดไหน...

...ปากท่านเหม็นจริงๆนะคร๊าบ...ไม่ได้โกหก...

นิยามบางอย่างของใครบางคน

2006-01-23T23:52:00.000+07:00

ผมทำงานอยู่ที่ทำงานปัจจุบันได้ประมาณ 18 เดือนแล้ว

หลายสิ่งผมได้เรียนรู้ ทั้งจากปากและพฤติกรรมของใครบางคนที่นี่

โดยเฉพาะนิยามของบางสิ่งที่สำคัญ...

การพัฒนามหาวิทยาลัย คือ การก่อสร้าง

การรักษาต้นไม้คือ การตัดต้นไม้ใหญ่ออกก่อน แล้วปลูกต้นเล็กๆ แทน

เอกลักษณ์ของมหาวิทยาลัย คือ การแต่งกาย เสื้อ กางเกง กระโปรง เกือก อย่างอื่น (สมอง) ช่างมันน่าไม่มีคนเห็น

การเรียน คือ การสอบโดยบีบคั้นเอาแนวข้อสอบจากอาจารย์ให้ได้มากที่สุด และข้อสอบที่ง่ายที่สุด

อาจารย์ คือ คนที่ต้องถูกเอาใจ

นักศึกษา คือ คนที่ต้องถูกตามใจ

ธรรมาภิบาล คือ อะไรวะ ?

Black September

2006-01-23T23:51:00.000+07:00

ผมหายไปจาก blog เสียนานจนไม่รู้ว่ายังมีคนอ่านอยู่อีกไหม

ไม่เป็นไร อย่างน้อยอ่านเองก็จะได้เตือนตัวเองบ้าง

เดือนนี้นับว่าเหตุการณ์ที่ภาคใต้ของผมแรงขึ้นในสายตาของคนทั่วไป

ไม่ว่าจะเป็น ฆ่ารายวัน ฆ่าทหาร ฆ่าประชาชน ฆ่าสวมรอย ฆ่าๆๆๆๆๆ...

ทำไมเหตุการณ์ยังแรงขึ้นอีก ก็ตอบยาก

แต่ถ้าถามว่า การแก้ปัญหาของรัฐดีขึ้นไหม ตอบง่ายกว่าก็คือ ไม่ค่อยดีขึ้น

ไม่ว่าจะเป็นการคลี่คลายคดีทนายสมชาย ที่เป็นบาดแผลใหญ่ซึ่งสร้างความหวาดระแวงกับชาวบ้าน

การฆ่าชาวบ้านมุสลิมจำนวนมาก การอุ้มฆ่าที่หาตัวคนผิดไม่ได้ ฯลฯ

เหล่านี้ทำให้เป็นจุดใหญ่ที่ผู้ก่อการอาศัยใช้ปลุกปั่นหรือกดดันให้ชาวบ้านต้องจำใจอยู่เฉยๆไม่กล้าแจ้งเบาะแส

ยังไม่นับว่า ยังมีทหาร ตำรวจบางส่วนที่รัฐบาล "คุมไม่ได้" อยู่เนื่องจากเหตุผลบางประการ (อำนาจไม่ถึง)

สถานการณ์จึงไม่ดีขึ้น...

ด้านหนึ่ง...ความรุนแรงไม่จำเป็นต้องใช้กำลังประหารกันก็ได้

...วันก่อนผมได้ข่าวว่า ชาวประมงพื้นบ้านปัตตานีซึ่งจับเรืออวนรุนของนายทุนได้แล้วยึดเรือไว้อุปกรณ์เต็มเรือ

เจ้าของเรือฟ้องศาล แล้วศาลก็ตัดสินให้คืนเรือนายทุนไป ด้วยเหตุผลประมาณว่า ยังไม่ได้จับปลามีแต่เครื่องมือเฉยๆ

...ช่างเป็นความรุนแรงในการใช้อำนาจของรัฐโดยแท้...

ชาวบ้านเล่าว่า หลังศาลตัดสินก็มีคนมาปลุกปั่นว่า เผามันเลยไหม เอามันเลยไหม...แต่ชาวบ้านไม่เอา ยังคงยืนหยัดแนวสันติอยู่...แต่ชาวบ้านบางแห่งโดนมากกว่านี้หล่ายเท่านัก แล้วเขาจะรู้สึกอย่างไร

...ความอยุติธรรมและความลำเอียงในการใช้อำนาจต่างหาก ที่เปิดแผลให้ผู้ไม่หวังดีเข้ามาทำร้าย...

...ก่อนจะไปวิ่งไล่ฆ่าผู้ก่อการทั้งหลาย มารักษาแผลเดิมก่อนดีไหมครับ...เจ้านายยยยยยยย

คนค้นคน

2006-01-23T23:50:00.000+07:00

ผมเชื่อว่า ชาวบล็อคหลายคน ต่างเป็นแฟนรายการ คนค้นคน

คนธรรมดาๆอย่างปู่เย็น และอีกหลายคน ที่ดูๆไปแล้ว อาจเป็นคนใกล้ตัวเรานี่เอง

กลับทำให้เรารู้สึกถึงความเป็นคนที่น่านับถือ น่าเคารพ น่ายกย่องชื่นชม

ไม่แพ้บุคคลระดับประเทศหรือดารานักร้องที่โหมกระพือประวัติอันดีงามจอมปลอมกันไม่เว้นแต่ละวัน

เราอาจเป็นคนธรรมดา แต่สามารถทำตัวเองให้มีความหมายขึ้นมาได้โดยไม่ต้องพึ่งคนอื่นยกยอ

เราหยิ่งในศักดิ์ศรีของตัวเองได้โดยไม่ต้องแคร์สายตาขลาดเขลาของใครๆ...

ดูรายการคนค้นคนแล้ว ก็รู้สึกได้ว่าตัวเองโชคดีเพียงใดที่เกิดมาพร้อมมากกว่าคนอื่น

แต่รู้สึกไม่ค่อยพอใจกับตัวเองนักที่ทุกวันนี้ยังขี้เกียจตัวเป็นขน...

...จะยากไหมครับท่านนายก ถ้าท่านกับผมจะทำตัวเองให้เป็น

...คนธรรมดาที่น่านับถือคนนึง...

เรียนๆสอบๆ

2006-01-23T23:49:00.000+07:00

คนเป็นอาจารย์ย่อมรู้ดีถึงช่วงที่เหนื่อยที่สุดในอาชีพ
ช่วงที่ว่านั้นคือ ช่วงที่ต้องตรวจข้อสอบ
นี่ยังไม่นับว่า หากคุณสอนห้องนึงกว่า 150 คน
การตรวจข้อสอบจะบั่นทอนพลังแห่งชีวิตไปเพียงใด
อันที่จริง หากข้อสอบที่ถามไป สามารถเปิดโอกาสที่จะแสดงความรู้และความเห็นได้เปิดกว้าง
การตรวจข้อสอบอาจเป็นเรื่องที่สนุกขึ้นมาได้
แต่ก็อีกนั่นแหละ ข้อสอบวิชาเศรษฐศาสตร์ที่ผมสอนจำเป็นต้องใช้คณิตศาสตร์ช่วยตอบด้วย
ด้านหนึ่งตรวจง่าย อีกด้านหนึ่งก็เบื่อง่าย
ใจจริงผมอยากสอนโดยไม่ต้องสอบแบบปกติ
เขียนงานส่ง รวมกับการ discuss ในชั้นเรียน
น่าจะสนุกดี แต่ก็ต้องเหนื่อย
จากประสบการณ์ การสอบแบบคะแนนมากๆ ในเวลาที่จำกัดวัดคนแม่นกับไม่แม่นได้ชัดเจน
แต่ไม่ชัดเจนว่าวัดความรู้ที่ต่างกัน เพราะบางคนคิดตอบโดยมีข้อสมมติที่ต่างไป ก็ไม่มีโอกาสแสดงมากนัก
ผมชอบที่อ.เอนก เคยสอบแบบปากเปล่าที่ละคน ทั้งที่คลาสนั้นเด็กมากเกือบร้อยคน
อาจารย์เคยเปรยว่า แค่คุยดูก็พอรู้แล้วว่าคุณมีความรู้เพียงพอหรือไม่
ที่สำคัญ ลอกไม่ได้ แต่อาจต้องอาศัยทักษะการรีดเอาความรู้ของเด็กออกมา
เพราะบางคนไม่ค่อยกล้าพูดเท่าไหร่...
ท่านทั้งหลายชอบการเรียนการสอนแบบไหนกันบ้างครับ...
ชอบแบบไหน อย่าลืมทดลองดูแล้วมาบอกกันบ้างนะครับ

มันจะบ้าไปกันใหญ่แล้ว

2006-01-23T23:33:00.000+07:00

ในที่สุด ความจริงก็พิสูจน์ว่า ท่านนายกไม่ได้มีหัวใจรักสันติอย่างแท้จริง
รวมถึงลิ่วล้อและเชลียข้างกายอีกนับไม่ถ้วน
ในที่สุด พ.ร.ก.ฉุกเฉิน คุม3จว.ใต้ ก็กำลังจะมีผลบังคับใช้ในเร็ววัน...
นายกมีอำนาจล้นเหลือในการจำกัดเสรีภาพต่างๆในพื้นที่ที่ประกาศ ไม่ว่าจะเป็นห้ามออกจากบ้าน ห้ามชุมนุม (คาดว่าห้ามนั่งดูละครช่อง 7 ด้วยกันด้วย เพราะเป็นการมั่วสุมเตรียมก่อการร้าย)
หนักที่สุดอันหนึ่งคือ การห้ามเสนอข่าวจำหน่าย หรือเผยแพร่ซึ่งหนังสือ สิ่งพิมพ์หรือสื่ออื่นใดที่มีข้อความอันอาจทำให้ประชาชนเกิดความหวาดกลัว
หรือเจตนาบิดเบือนข้อมูลข่าวสารทำให้เกิดความเข้าใจผิดในสถานการณ์ฉุกเฉิน
จนกระทบต่อความมั่นคงและความสงบเรียบร้อย...
...ไม่ว่านายวิษณุ เครืองาม รองนายกรัฐมนตรี จะพร่ำอธิบายว่าสิ่งเหล่านี้มันไม่ได้เลวร้าย หรือขัดกับการลิดรอนสิทธิอะไรนัก มันก็เป็นคำอธิบายที่ฟังไม่ขึ้นเลยกับการแก้ปัญหา "ให้ได้ผลจริงในระยะยาว"
ผู้คนมากมาย นักวิชาการ ประชาชน ปราชญ์ชาวบ้าน ต่างคิดวิเคราะห์ให้ความเห็นเสนอแนวทางกันจนปากเปียกปากแฉะหมดแล้ว
แต่ีข้อความในเครื่องหมายคำพูดก็ไม่เข้าหัว...
ปัญหาชายแดนภาคใต้ไม่ใช่อยู่ที่ว่า "อำนาจไม่พอ"
แต่อยู่ที่ "ใช้อำนาจไม่เป็น"่ ...
ผมประหลาดใจที่อำเภอจะนะบ้านผมเป็นหนึ่งในพื้นที่สีแดงกับเขาด้วย ทั้งๆ ที่เหตุการณ์ืที่เกิดขึ้นหลายเหตุการณ์เมื่อสืบกันไปแล้ว มันไม่ใช่ "ความขัดแย้ง" แต่เป็น"การก่อกวน" หรืออาศัยประโยชน์จากสถานการณ เช่น ล้างแค้นส่วนตัว(ตำรวจนายหนึ่งถูกยิงตาย) หึงหวง(กรณียิงพระหน้าวัด) ฯลฯ
สิ่งเหล่านี้ไม่เคยได้รับการบอกกล่าวต่อสาธารณะเลย ทำให้ผู้คนที่ไม่รู้ข้อมูลอยู่ด้วยความหวาดระแวงด้วยความไม่จำเป็น...
ถามผมว่ากลัวไหมทีอาจเกิดเหตุการณ์ตอนออกจากบ้านตอนค่ำๆเวลาไปซื้อของหรือธุระ
ถ้าผมบอกว่ามันไม่มีโอกาสเลยก็ขี้โม้ไปหน่อย แต่ผมอยากจะบอกว่า ออกจากบ้านแล้วฟลุกตายด้วยอย่างอื่นยังมีโอกาสมากกว่า เช่น ถูกรถมอร์เตอร์ไซต์ซิ่งชน รถลื่นชนข้างทาง กระถางต้นไม้หล่นใส่หัว สิ่งเหล่านี้ก็มีโอกาสเกิดมากกว่า แต่ทำไมรัฐไม่คิดจะห้ามคนซื้อมอร์ไซต์ ห้ามขับรถบนถนนที่เปียก ห้ามปลูกต้นไม้บ้าง เรื่องเหล่านี้คือเรื่องเดียวกันครับกับการประกาศพื้นที่สีแดง เราเอาโอกาสที่ไม่รู้สาเหตุและไม่มีเหตุผลมาจำกัดสิทธิพื้นฐานที่พึงมี ช่างเป็นการแก้ปัญหาที่ไร้ความคิดสิ้นดี...
พูดอย่างนี้อาจถูกย้อนว่า มึงมาแก้เองสิ...
ผมก็จะบอกว่าให้คุณมาอยู่กับผมไหมละจะได้รู้ว่า "ใครกันแน่"่
ที่เป็นตัวปัญหากับผู้ก่อการร้ายหรือผู้ก่อกวน...
อย่าทำอย่างนี้เลยครับ ท่านผู้มีอำนาจทั้งหลาย...
อย่ายอมให้เขาเหล่านั้นทำอะไรแบบนั้นเลยครับประชาชนไทย...
ให้ข้อมูลข่าวสารได้สมบูรณ์เถอะครับประชาชนชาวไทย แล้วเราจะได้การแก้ปัญหาที่ไม่อิงอยู่กับวิจารณญาณของคนที่ปกป้องเพื่อนพ้องกรณี CTX แล้วท่า่นทั้งหลายต่างเห็นแล้วว่ามันมีมูล อย่าพึ่งคนที่ปากไวกว่าความคิด และอย่าพึ่งคนที่เห็นว่าตัวเองถูกอยู่คนเดียวเลยครับ...
มันไม่ต่างกับการที่เราไว้ใจคนใจร้อนให้มามีอำนาจสั่งใช้ระเบิดปรมณู...
...มันจะพากันตายหมดนะครับ

เพราะเรารู้กัน

2006-01-23T23:31:00.000+07:00

ให้หลังจากการระเบิดใหญ่ในกรุงลอนดอน ประเทศอังกฤษ
ก็มีบุคคลไม่ทราบกลุ่มบุกเข้าทำลายสุเหร่าและศูนย์วัฒนธรรมมุสลิมในนิวซีแลนด์พร้อมกัน 4 แห่ง

โดยสถานที่ที่ได้รับความเสียหายประกอบด้วย สุเหร่าของสมาคมมุสลิมนิวซีแลนด์ ในเมืองโอ๊คแลนด์ รวมถึงสุเหร่าอีก 2 แห่ง และศูนย์วัฒนธรรมอัลฟารูค ทางตอนใต้ของเมืองโอ๊คแลนด์

นางเฮเลน คลาร์ก นายกรัฐมนตรีแห่งนิวซีแลนด์กล่าวว่าเหตุการณ์ดังกล่าว น่าจะเป็นการก่อการที่ผิดกลุ่มเป้าหมาย ทั้งนี้ชุมชนมุสลิมในนิวซีแลนด์
ต่างอยู่ร่วมกันในสังคมอย่างสันติสุขและจะต้องล่าตัวผู้ก่อเหตุในครั้งนี้ให้จงได้
แม้จะเป็นข่าวเล็กๆ อยู่ในเว็บเล็กๆที่ชื่อ www.prachathai.com
แต่ก็ให้อะไรบางอย่างกับเรา...
เพราะเรารู้จักกัน เข้าใจวัฒนธรรมกัน หรือมีข่าวสารข้อมูลที่ค่อนข้างสมบูรณ์ระหว่างกันใช่หรือไม่
ที่ทำให้เราไม่ไขว้เขวไปกับกลุ่มไอ้โม่งที่ต้องการโหมกระแสความเกลียดชัง...
ควรจะเป็นรัฐใช่หรือไม่ ที่ควรเป็นผู้นำทางสันติให้แก่ประชาชนเมื่อยามบ้านเมืองขัดแย้งไม่ลงรอย...
...รู้จักชาวใต้กันให้มากขึ้นกว่านี้กันดีไหมครับ...เพื่อนพี่น้องชาวไทย...

พลังงานทางเลือก

2006-01-23T16:51:00.000+07:00

เมื่อวานนี้ มหาลัยผมไฟดับเกือบทั้งมหาลัยในช่วงบ่าย

และยังมีดับแถมให้อีกในบางส่วนตั้งแต่เย็นจนถึง 5 ทุ่ม

มหาลัยของผมไฟดับบ่อยมาก อาทิตย์นึงอย่างน้อย 1 หน

ภาวะเช่นนี้บอกอะไรเราบ้าง...

อย่างน้อยที่สุด มันแสดงถึงความขาดแคลนพลังงาน ที่ไม่เพียงพอต่อความต้องการใช้ที่ทวีมากขึ้นเรื่อยๆ

เอาเข้าจริง พลังงานอะไรกันแน่ที่ไม่เพียงพอ?

อ.ประสาท มีแต้ม รุ่นพี่อาจารย์ที่นี่ตอบว่า พลังงานฟอสซิลนั่นแหละที่ไม่พอ (หมายถึงพลังงานที่มาจากการหมักหมมของซากพืชซากสัตว์หรือปฏิกิริยาเคมีต่างๆหรือพลังงานที่ต้องใช้พลังงานฟอสซิลในการปั่นไฟ)

ยังมีพลังงานทางเลือกอื่นๆอีกมากที่สามารถนำมาใช้ได้ และในปัจจุบันองค์ความรู้ที่มีอยู่ก็พอเพียงในระดับหนึ่งแล้ว เช่น พลังงานลม

ในจังหวัดสงขลามีการสำรวจแล้วว่ามีพื้นที่ที่มีลมแรงพอที่จะสามารถผลิตกระแสไฟฟ้าได้หลายแห่ง แต่ปัญหาคือ พลังงานเหล่านั้นเป็นได้แค่พลังงาน"เสริม" นั่นคือผลิตมาแล้วก็ต้องส่งเข้ากองกลางซึ่งมีพลังงานฟอสซิลอยู่ แล้วกองกลางจึงค่อยจ่ายต่อให้กับแหล่งต่างๆ

พูดง่ายๆก็คือ พลังงานทางเลือกอย่างพลังงานลม เป็นได้แค่ตัวเสริมในระบบไฟฟ้า ไม่สามารถแยกเก็บเองใช้เองได้เพราะไม่สามารถผลิตได้สม่ำเสมอและปริมาณไม่มากพอ

อย่างไรก็ตาม พลังงานทางเลือกก็ยังสำคัญ โดยเฉพาะในแง่ผลดีต่อสิ่งแวดล้อม ซึ่งพลังงานฟอสซิลสอบตกอย่างมหันต์ในประเด็นนี้

ในบางประเทศของยุโรป ได้จัดระบบไฟฟ้าให้เอกชนสามารถผลิตพลังงานลมขายให้กับส่วนกลางได้ โดยซื้อในราคาต่อหน่วยที่สูงกว่าราคาที่ผู้บริโภคจ่าย

นัยว่าเป็นการอุดหนุนราคา เพื่อจูงใจให้เกิดการผลิตพลังงานลมนี้

กล่าวสำหรับประเทศไทย เราปากอย่างใจอย่างเสมอ โดยเฉพาะรัฐบาล เนื่องจากการกดดันของกลุ่มผลประโยชน์จำนวนมากโดยเฉพาะบริษัทน้ำมันและก๊าซทั้งของรัฐและเอกชน...

...หลายๆเรื่องที่เป็นปัญหาของสังคม มิใช่ว่าเราไม่มีความรู้ที่จะไปจัดการกับมัน

แต่กับกลายเป็นเราเองไม่มีความสามารถที่จะยอมแบ่งหัวใจตนเองแม้เพียงสักเสี้ยวหนึ่งให้คิดถึงเรื่องอื่นที่ไม่ใช่ผลประโยชน์ส่วนตัวได้

ผิดเป็นครู

2006-01-23T16:48:00.002+07:00

การสอนหนังสือเป็นเรื่องสนุกเรื่องหนึ่งที่ผมชอบ (ในข้อแม้ว่าเตรียมสอนได้ล่วงหน้านานๆ)

การได้คุย ได้ถ่ายทอด ได้แลกเปลี่ยนกับคนรุ่นใหม่ เป็นการ update โลกของวัยรุ่นแบบลัดๆแบบหนึ่ง ผ่านถ้อยคำ การมองปัญหา หรือการมองโลก

แต่ไม่ใช่ทุกครั้งที่ผมจะสนุกกับการเรียนการสอน

หลายๆครั้ง ผมมักพบคำถามที่กัดกร่อนจิตใจอยู่เสมอ เช่น

อาจารย์บอกข้อสอบหน่อยสิครับ...

อาจารย์ให้คะแนนดีๆหน่อยเพราะเกรดหนูน้อย...

ขอก็อปเล็คเชอร์หรือpowerpointของอาจารย์หน่อยสิคะ...

ยังไม่นับพฤติกรรมอีกมากมาย ซึ่งจริงๆก็ไม่ได้แตกต่างจากสมัยที่ผมเรียนมากนัก เช่น ลอกการบ้าน ลอกข้อสอบ เข้ามานั่งคุยในห้องเรียน

ถ้าจะให้เทียบพฤติกรรมหน่อมแน้มของนักศึกษาที่ผมพบ กับตัวเองและผองเพื่อนเมื่อ 9 ปีที่แล้ว ก็คงไม่ต่างกัน

แต่ที่ผมคิดว่าพฤติกรรมมีแนวโน้มที่รุนแรงขึ้นอย่างน่าใจหายคือ พวกเขาจำนวนมากยินดีที่จะได้มาซึ่งความสำเร็จหรือสิ่งที่หวังโดยไม่เลือกวิธีการ หรือไม่อาจยืดอกรับชะตากรรมที่ตัวเองเผชิญได้อย่างภาคภูมิ

ลอกการบ้าน ลอกข้อสอบ กาฝากงานกลุ่ม ฯลฯ เหล่านี้ล้วนกลายเป็นเรื่องที่ไม่ต้องเสียเวลาเตือนอีกแล้ว (แหะๆ แต่ผมก็มักอดไม่ไหวเสมอ)

คิดไปคิดมา มันก็ยากที่จะเรียกร้องให้เขายอมรับผลการศึกษาตามความสามารถของตนเอง เพราะศักดิ์ศรีหรือความภาคภูมิมันกินไม่ได้นะอาจารย์ เวลาหนูเกรดน้อย หางานทำไม่ได้ อาจารย์ไม่เห็นมาทุกข์ร้อนกับหนูเลย...

...อืม หรือว่าสังคมไทยอ่อนด้อยเกินไปในการกำหนดคุณค่าทางศีลธรรมหรือจรรยาบรรณให้กับสมาชิกในสังกัด

...อ๊ะๆ แต่อย่าเรียกหากระทรวงวัฒนธรรมหรือกระทรวงศึกษาฯนะครับได้โปรด

เดี๋ยวเด็กของผมจะแห่กันใส่โจงกระเบน คัดลายมือตอบข้อสอบ อาจารย์เดินผ่านก็กราบตีน แล้วเรียกร้องผ่านสายตามาว่า...หนูเป็นไทยขนาดนี้แล้วขอเกรดดีๆหน่อยนะ อาจารย์ที่เคารพ...

ของเลวไล่ของดี

2006-01-23T16:48:00.001+07:00

ของเลวไล่ของดี

วันนี้ (21 มิ.ย.) เป็นวันครบรอบการตายของผู้นำชาวบ้าน เจริญ วัดอักษร

เจริญถูกลอบยิงเสียชีวิต ณ บริเวณสี่แยกบ่อนอก ตั้งแต่ 21 มิ.ย.ปีที่แล้ว และมีการจับกุมมือปืนเพียงบางส่วน ซึ่งชาวบ้านต่างเห็นว่าเป็นแค่ลูกจ๊อกเท่านั้น

แม้คดีจะถูกโอนจากตำรวจไปสอบสวนต่อโดยกรมสอบสวนคดีพิเศษ (ดีเอชไอ) ก็ไม่มีความคืบหน้าแต่อย่างใด

เอาเข้าจริง เจริญเป็นเพียงหนึ่งในผู้นำชุมชนที่ถูกลิดรอนลมหายใจ

จุรินทร์ ราชพล, พิทักษ์ โตนวุธ, ฉวีวรรณ ปึกสูงเนิน, สำเนา ศรีสงคราม, สมชาย นีละไพจิตร, ฯลฯ, ต่างเป็นเพื่อนร่วมชะตากรรมเดียวกับเจริญ

จากการที่ผมมีโอกาสลงไปหมู่บ้านหลายๆแห่งตอนเก็บข้อมูลทำวิทยานิพนธ์

ผมพบว่า ผู้นำชุมชนที่ดี เสียสละ มีจุดยืนเพื่อสาธารณะนั้นเป็นของหายาก

ชุมชนจำนวนมากที่อยู่ดีกินดีถ้วนหน้า มักมีผู้นำชุมชนที่ดี

อย่างไรก็ตาม

เวลามีกรณีที่ผู้นำชุมชนหรือแม้แต่ชาวบ้านเองเกิดความขัดแย้งกับนักธุรกิจหรือนายทุนใหญ่

รัฐน้อยครั้งนักที่จะถือหางชุมชน เป็นผลให้ผู้นำหลายคนท้อแท้ ลำพังการทำมาหากินให้พออยู่พอกินก็ลำบากเสียแล้วในโลกปัจจุบัน รัฐซึ่งโดยพื้นฐานควรเป็นกลางและยึดหลักนิติธรรมในการแก้ปัญหาความขัดแย้ง กลับไม่สามารถเป็น"สถาบัน"สำหรับคนข้างล่างอย่างพวกเขาได้

ผู้นำที่ดีจึงหายไปในสายลม ถูกแทนที่ด้วยผู้นำที่สวมเสื้อสีนายทุนหรือรัฐธุรกิจ

โครงสร้างสิ่งจูงใจทางสถาบันจึงจำเป็นอย่างยิ่งต่อการมีผู้นำชุมชนที่ดี

หากปัญหาความขัดแย้งแก้ไม่ได้ด้วยสถาบันที่ดี สุดท้ายจึงลงเอยด้วยความรุนแรง

...จะมีใครในรัฐบาลหรือรัฐไหมที่รู้ว่า อะไรบ้างที่ขับต้อนให้คนที่ทำมาหากินอยู่ในชนบทต้องมารับฟาดกระบอง ตากแดดปิดถนน หรือได้รับผลตอบแทนจากหัวใจยุติธรรมด้วยความตาย...

แฟนฉัน

2006-01-23T16:48:00.000+07:00

กว่าผมจะมีแฟนเป็นตัวเป็นตน อายุก็ปาเข้าไป 27 แล้ว

จริงๆ ผมก็ไม่ได้ซีเรียสอะไรกับการครองตัวเป็นโสดมานานเพราะเพื่อนฝูงก็มีพอสมควร อยากจะไปไหน ทำอะไรก็สามารถชวนเพื่อนไปได้

จนมาวันนึงที่ผมได้รู้จักแฟนของผม

เนื่องจากผมเป็นคนที่ไม่ค่อยเชื่อเรื่องรักแรกพบ เพราะกว่าจะรักได้หรือรักกันลง ข่าวสารข้อมูลในตัวตนของทั้งสองฝ่ายน่าจะต้องค่อนข้างสมบูรณ์ซะก่อน (Perfect Information)...(ฮา)

ต่อเมื่อรู้จักกันดีแล้วผมจึงรัก...ซึ่งเริ่มจากการอยากรู้จัก ดูแล้วชอบ น่ารักดี อะไรทำนองนั้น...

แฟนผมเรียนเก่งมาก เกียรตินิยมเหรียญทอง

แฟนผมแต่งตัวดี แต่เป็นเป็นคนติดดิน ใครจะเชื่อว่าผู้หญิงคนนึงแลกรถของเธอกับของผมเพื่อเอาไปล้างให้ที่บ้าน

เธอดูแลผมเป็นอย่างดี เธอออกจะเป็นคนขี้เหงา อ่อนไหวนิดๆ แต่เป็นคนที่ทำอะไรได้ด้วยตัวเองเกือบทุกอย่าง รวมถึงทำให้คนอื่นด้วย ทั้งซักผ้า ถูบ้าน จ่ายตลาด พาไปซื้อของ ปีนต้นไม้เก็บผลไม้

เธอเป็นผู้หญิงที่มหัศจรรย์คนหนึ่งเท่าที่ผมเคยรู้จักมา

ไม่ว่าอนาคตข้างหน้าจะเป็นเช่นไร ผมก็ยินดีที่เธอจะอยู่ข้างกายผม และไม่อายที่จะบอกคนอื่น

โก้วเล้งเคยกล่าวไว้ว่า ลูกผู้ชายต้องกล้ารักกล้าแค้น

กล้าอย่างหลังเรามักทำกันเป็นปกติและมักไม่เกิดประโยชน์อะไรนักกับชีวิต

แต่กล้าอย่างแรก ทำแล้วผมรู้สึกว่า โลกมันดีขึ้นเยอะเลยครับทุกท่าน

พลังของมวลชน

2006-01-23T16:47:00.000+07:00

ในที่สุด ผู้บริหารมหาวิทยาลัยของผมก็ยอมต่อกระแสกดดันของประชาคมในมหาวิทยาลัย

ทั้งอาจารย์ นักศึกษา และบุคลากรอื่นๆ ที่เข้าชื่อกว่า 3,000 คน กรณีที่เรียกร้องให้ย้ายการสร้างตึกสูง 14 ชั้นออกจากพื้นที่สวนป่าของมหาลัย

กว่าผู้บริหารจะยอมถอย กลุ่มแกนนำและผู้คัดค้านจำนวนมากต้องเสียทั้งเวลาและต้นทุนมากมายเพื่อต้านทานผลประโยชน์และอวิชชาของผู้บริหารแบบไทยๆ

เอาเข้าจริง ผมก็ทั้งดีใจและเสียใจไปพร้อมกัน

ดีใจที่สามารถรักษาสิ่งดีๆไว้ในมหาลัยได้

แต่อีกใจก็กลับเศร้าอย่างบอกไม่ถูก ที่เอาเข้าจริงยังไม่สามารถเปลี่ยนแปลงต้นตอของปัญหาได้ นั่นคือ การบริหารอย่างไม่มีส่วนร่วมของประชาคม โดยเฉพาะเรื่องสำคัญๆ

แต่ก็อีกนั่นแหละ การเปลี่ยนแปลงโลกมักจะต้องทำแบบค่อยเป็นค่อยไป ด้วยสันติวิธี ด้วยเหตุผล

การเคลื่อนไหวต่อไปของประชาคมน่าจะเป็นในรูปของการผลักดันให้มีการวางแผนแม่บทระยะยาวในการใช้พื้นที่ของมหาวิทยาลัยโดยการมีส่วนร่วมของประชาคม เพื่อจะได้ไม่ต้องมาทะเลาะกันเป็นกรณีๆไป

เพื่อให้มีระบบที่ชัดเจน ไม่ขึ้นกับกิเลสส่วนตัวของผู้บริหารแต่ละสมัยมากจนเกินไป

แรกๆ ผมมองโลกในแง่ร้ายมากว่า เรื่องนี้ไม่มีทางลงรอยกันได้ ต้องแตกหักกันไปข้างนึง ต้องออกสื่อ ออกทีวี ซัดกันในประเด็นที่รุนแรงอย่างคอรัปชั่น ซึ่งมหาวิทยาลัยคงลุกเป็นไฟแน่

แต่ในที่สุดก็จบลงด้วยสันติ...

การเคลื่อนไหวของคนไม่ถึง 10 คนในวันนั้น กลับกลายเป็นคลื่นมหาชนได้ในวันนี้

จุดเริ่มเล็กๆ นำไปสู่การเปลี่ยนแปลงโลกที่ดีกว่าได้...

ผมลองเพ่งดูมือของตัวเองทั้งสองข้างแล้วพบว่า...ดูมันใหญ่ขึ้นยังไงก็ไม่รู้...

ว้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก................

2006-01-23T16:46:00.000+07:00

ห้องทำงานของผมมีหน้าต่างที่พอมองออกไปข้างนอกจะเห็นวิวลานหน้าตึก

ลานนี้กำลังกลายเป็นสนามทดลองการแสดงอำนาจของรุ่นพี่ในนามของความรักน้อง

ผมไม่เคยเข้าใจได้เลยว่า ความรักสามามัคคีเกิดขึ้นได้อย่างไรภายใต้การบังคับ ตะโกนสั่ง วิ่งจนเหนื่อยหอบ (บางคนเป็นลมและอ้วกก็มี) และ ฯลฯ ภายใต้ข้ออ้างที่ว่า ทำไปเพื่อให้น้องใหม่รักกัน

โชคดีที่นักศึกษาคณะผมมิได้เป็นเจ้าของสนามรบดังกล่าว แต่เป็นคณะพี่ใหญ่ข้างเคียงที่ได้ชื่อว่าว้ากกันแรงที่สุดในมหาวิทยาลัย

ผมคงไม่ต้องแสดงเหตุผลว่าทำไมนักศึกษามหาวิทยาลัยจึงไม่ควรใช้การว้ากในการรับน้อง หากใครอยากรู้ขอเชิญสอบถามกับ pin poramet ได้เพราะเคยไปเถียงกันหน้าดำหน้าแดงมาแล้วสมัยป.ตรี

แต่ที่ผมอยากกล่าวถึงก็คือ สิ่งที่พวกว้ากมักชอบอ้างกันนั้นไม่เป็นความจริงแต่อย่างใด

นักศึกษาคณะพี่ใหญ่ข้างเคียงไม่ได้รักสามัคคีมากมายไปกว่าคณะอื่นๆที่เขาไม่ได้ใช้ระบบว้าก

นักศึกษาคณะพี่ใหญ่ข้างเคียงไม่ได้อยู่ในกฎระเบียบมากไปกว่าคณะอื่นๆ

และที่สำคัญที่สุด จากข้อมูลการสำรวจความคิดเห็นของนายจ้างต่อนักศึกษาที่จบจากมหาวิทยาลัยของผมนี้พบว่า

นักศึกษาที่จบจากคณะพี่ใหญ่ได้คะแนนบ๊วยสุดเกือบทุกอันดับ

ยังไม่พอ สิ่งที่น่าอัศจรรย์ก็คือ นักศึกษาที่จบจากคณะพี่ใหญ่ได้คะแนนบ๊วยในหัวข้อ ความรักสามัคคีหรือเข้ากับผู้ร่วมงานได้ดี

...ผมไม่ได้เห็นว่านักศึกษาที่กำลังแสดงอำนาจกันอยู่นอกหน้าต่างเป็นคนใจร้ายโดยสันดาน

แต่ผมเห็นว่าหลายอย่างเป็นปัญหาเชิงระบบและโครงสร้างของสังคม

เด็กๆที่นำว้ากหลายคนเป็นคนน่ารัก ซื่อๆ เพียงแต่ถูกปลูกฝังแต่เมล็ดพืชแห่งอำนาจนิยม...

สังคมไทยจึงเต็มไปด้วยคนที่นั่งร้องไห้และทำบุญอย่างมหาศาลให้กับผู้ประสบเคราะห์กรรมสึนามิ

แต่ก่นด่าประณามสมัชชาคนจนที่มาปิดถนนเรียกร้องความเป็นธรรม รวมถึงสะใจที่ทหารตำรวจใช้ความรุนแรงในปัญหาชายแดนภาคใต้...

...แหะๆ ก่อนออกจากบ้าน ระวังถูกว้ากนะครับ...

ยอมๆกันไปเถอะน่า

2006-01-23T16:44:00.000+07:00

การทำงานบริหารในมหาวิทยาลัยมักมีโครงสร้างที่ไม่ค่อยเอื้อกับการมีส่วนร่วมนัก
ใครจะเชื่อว่า มหาวิทยาลัยที่ได้ชื่อว่าต่อสู้เพื่อประชาธิปไตยมาอย่างยาวนานสามารถมีคณบดีที่มาจากเสียงข้างน้อยภายในคณะได้
กฎระเบียบหลายอย่างยังให้อำนาจสิทธิ์ขาดอยู่ที่สภามหาวิทยาลัย ซึ่งเป็นที่ปรากฎแน่ชัดว่ามิได้ทำตัวสอดคล้องกับปรัชญาของมหาวิทยาลัยเลย
เมื่อมีข้อเสนอแนะจากทางคณะ หรือการไม่ปฏิบัติตามระเบียบอันโหลยโท่ยซึ่งเน้นแต่ผักชีไม่เน้นเนื้อ
ก็มักจะมีเหตุผลแสดงกลับมาว่า เขาคิดกันดีแล้ว ถกกันดีแล้ว เราไม่รู้อะไรเท่าผู้บริหารหรอก
...สังคมไทย หรือหากจะพูดให้หยาบกว่านี้คือสังคมตะวันออก มักจะปรับตัวให้เข้ากับอำนาจที่เหนือกว่า
หากเป็นแค่เรื่องการเคารพธรรมชาติ อำนาจลี้ลับ ผี หรืออื่นๆในวัฒนธรรมที่ไม่มีพิษภัยต่อการเป็นอยู่อย่างสันติธรรมก็คงไม่เป็นไร
แต่ผมพบว่า แม้แต่อำนาจที่ไม่ถูกต้อง เราก็มีแนวโน้มโอนอ่อนผ่อนตามมากขึ้นโดยไม่สำนึกเสียใจ
...โลกที่ดีกว่านี้คงอยู่ที่ไหนสักแห่ง
แต่เราจะก้าวขาเดินไปหามันได้อย่างไร หากความกล้าหาญทางจริยธรรมของเรายังไม่อาจต้านทานโลกแบบเดิมๆได้...

คุณเลิกฝันหรือยังครับ

2006-01-23T16:43:00.000+07:00

ความเป็นไปในชีวิตของเราย่อมแตกต่างหลากหลาย
โลกที่เราอยากให้เกิดขึ้น อยากให้มันเปลี่ยนแปลง ก็ไม่เหมือนกันอีกนั่นแหละสำหรับแต่ละคน
มีคนเคยถามผมว่า ทำไมต้องดิ้นรนประท้วงนั่นประท้วงนี่ ทำเป็นอุดมการณ์รักความยุติธรรม โปร่งใส มีส่วนร่วมอยู่ได้
ท้ายที่สุดเขาก็ไม่เห็นว่าสิ่งเหล่านั้นจะเกิดขึ้นเลย
ผมตอบคำถามนั้นด้วยรอยยิ้ม เพราะผมไม่คิดว่า โลกในอุดมคติของผม หรือโลกที่ผมหวังอยากให้มันเป็นจะต้องเกิดขึ้น หรือ"มีจริง"
เพราะผมคิดว่าความสำคัญของโลกอุดมคติไม่ได้อยู่ที่ว่ามันมีอยู่จริงหรือไม่
แต่สำคัญที่ว่า "เราเลิกเชื่อมันแล้วหรือยัง"
หากเรายังคงเชื่ออยู่ โลกก็สามารถมีหนทางที่ดีขึ้นกว่านี้ได้ (ไม่ว่าจริงๆแล้วมันจะหมายถึงอะไรก็ตาม)
หากสังคมใดเลิกฝันถึงสิ่งที่ดีกว่าแล้ว สังคมนั้นก็ไม่ต่างอะไรกับก้อนหินก้อนหนึ่งที่แข็งกระด้างไร้ชีวิตชีวา
ผมจึงหัวใจพองโตเสมอที่ได้อ่านบล็อคของเพื่อนพ้องน้องพี่ที่วาดลวดลายกันอย่างขมักเขม้น
...เรากำลังเชื่อในโลกที่ดีกว่านี้กันใช่ไหมครับ...

เพลงสำหรับนักวิชาการ

2006-01-23T16:42:00.000+07:00

ผมเป็นคนชอบฟังเพลง
แน่นอนคนอื่นๆก็ชอบกันทั้งนั้นแหละ ไม่ว่าอาชีพอะไร
คนเป็นอาจารย์ นักวิจัย นักวิชาการก็ไม่ต่างกัน
ความไม่เหมือนอาจอยู่ที่แนวเพลงหรือศิลปินที่ชอบ
เท่าที่ผมทราบ"อาจารย์พ่อ"ของผมชอบฟังเพลงคลาสสิค เพราะผมเจอชื่อท่านหราอยู่ในรายชื่อผู้ยืมหนังสือประวัติหรือเรื่องที่เกี่ยวกับดนตรีคลาสสิคเสมอ (จริงๆชื่อของท่านอยู่ในหนังสือเกือบทุกเล่มอยู่แล้วที่ห้องสมุดเศรษฐศาสตร์ มธ.//^0^//)
ปิ่น ชอบฟังเพลงวัยรุ่น เช่นเดียวกับท่านโอ หนึ่งในเพลงโปรดคือเพลงบัวช้ำ น้ำขุ่นของวงฟลาย ให้เจ้าตัวมาบอกเองว่าทำไม?
ไอ้เก่งรูมเมทจอมพลังชอบฟังเพลงค่ายเบเกอรี่
ไอ้บุ้งจอมโวชอบเพลงบริทพอพ หรืออะไรก็ได้ที่แปลกกว่าชาวบ้าน (เดี๋ยวจะหาว่ากูไม่เท่ห์...ฮา)
ไอ้ถั่วชอบเพลงเดธ กีตาร์ฮีโร่ ฯลฯ
พี่ปูชอบเพลงบลูส์และเพลงอินดี๊ ^_^
ส่วนผม...เพลงอะไรก็ได้ที่เวลาเอามาเล่น มาร้องแล้วสาวๆชอบ (นี่คือเหตุผลเริ่มต้นที่แท้จริงที่บุรุษเพศทนเจ็บนิ้วหัดเล่นกีตาร์ตั้งแต่มือเท่าฝาหอย...แหะๆแต่ใช้กับคนที่เราอยากให้ซึ้งไม่ค่อยได้)
เพื่อนอีกหลายคนที่ธรรมศาสตร์ชอบเพลงเพื่อชีวิต ไม่ว่าจะเพื่อชีวิตกู(คนร้อง) หรือชีวิตคนอื่น (เวลาเขียนเนื้อร้อง)
...เรายอมรับความหลากหลายในแนวเพลงที่ชอบกันได้ เรายอมรับไลฟ์สไตล์ที่แตกต่างกันได้...
น่าเสียดาย...เราทำอย่างนั้นไม่ค่อยได้เลยในเรื่องความคิด...แม้แต่ในสถานที่ที่ได้ชื่อว่า "มหาวิทยาลัย"

โชคร้ายชั่วพริบตา

2006-01-23T16:38:00.000+07:00

เมื่อวานนี้ มีกลุ่มอาจารย์รวมทั้งผมด้วย ได้คิดกันว่า เราควรไปเยี่ยมผู้ประสบชะตากรรมจากการระเบิดที่หาดใหญ่กันหน่อย
ไปเพื่อให้กำลังใจ ถามสารทุกข์สุกดิบ อาการปัจจุบัน ที่ล่าช้าเพราะทางผู้บริหารมหาลัยมิได้ให้ความสำคัญกับเรื่องนี้นัก
คนที่เราไปเยี่ยมมีตั้งแต่อาการหนัก ขาขาด หน้าเละ สภาพจิตใจถูกกระทบอย่างรุนแรง อย่างเช่น คุณอาซิและน้องฮ่องเต้
หลายคนอาการไม่หนักมาก ส่วนใหญ่จะถูกสะเก็ดระเบิดที่ขา แผ่นหลัง (มีคุณหมอฟันคนหนึ่งน่ารักมาก ประสบชะตากรรมด้วย จนผมอยากจะฟันผุขึ้นมาตงิดๆ...ฮา)
ทุกคนไม่มีปัญหาเรื่องค่ารักษาพยาบาล แต่ปัญหาอาจอยู่ที่กำลังใจจากคนรอบข้าง และคนอื่นๆที่ต่างอยู่ร่วมพื้นที่อย่างพวกผมซึ่งโชคดีกว่า
หลายคนประหลาดใจที่เห็นกลุ่มอาจารย์มาเยี่ยมทั้งๆที่ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกัน
ผมประหลาดใจยิ่งกว่า ที่มหาวิทยาลัยสนใจสัมพันธ์กับภายนอกเฉพาะเรื่องที่มีผลประโยชน์ แต่ไม่ค่อยแสดงความห่วงใยอาทรต่อเพื่อนมนุษย์ในฐานะเพื่อนเลย
ไปเยี่ยมผู้ป่วยทั้งหลายคราวนี้ ผมยิ่งรู้สึกว่าตัวเองโชคดีมากที่ยังมีชีวิตอยู่ด้วยความปกติ
หากอยู่ดีๆ ผมต้องขาขาดเหมือนคุณอาซิ ผมไม่รู้ว่าตัวเองจะมักำลังใจในการมีชีวิตอยู่เหมือนคูณอาซิหรือไม่...
...บทพิสูจน์ชีวิตจากฟ้าดิน ไม่เคยเปิดโอกาสให้เราตั้งตัว
...แต่เรามีโอกาสทุกวินาที ที่จะทำให้ชีวิตของเรา...มีคุณค่า...